Son zəngə yaxın günlər… 11-ci siniflərin məktəbdə keçirdiyi hər an artıq bir xatirəyə çevrilir. Dərslər əvvəlkindən fərqli olaraq daha yüngül, daha şən, daha səmimi görünür. Sanki hər kəs anlayır ki, bu günlər bir daha geri qayıtmayacaq. Sinif otaqlarında gülüş səsləri, koridorda edilən zarafatlar, müəllimlərlə olan səmimi söhbətlər hamısı yaddaşlarda silinməz iz buraxır.
Bu dövrdə şagirdlər arasında qəribə bir birlik yaranır. Artıq heç kim “kim daha yaxşı oxuyur” və ya “kim haraya qəbul olacaq” kimi düşüncələrlə bir-birinə baxmır. Hamı eyni bir hissi yaşayır: vidalaşma hissini. Təbəqələşmə, rəqabət, müqayisə arxa plana keçir və yerini mehribanlıq, anlayış və birlik tutur. Sanki hamı bir ailə kimi son günlərini bir yerdə keçirir.
Ən gözəli isə odur ki, bu günlərdə sadə anlar belə dəyər qazanır. Birlikdə yazılan imtahan stresləri, son dəfə parta arxasında oturmaq, müəllimin dediyi kiçik bir sözə belə gülmək… Bunların hamısı illər sonra xatırlandıqda insanın içini həm isti, həm də bir az kədərli hisslərlə doldurur. Çünki bu anlar bir daha təkrarlanmayacaq.
Son zəng təkcə məktəbin bitməsi deyil, həm də bir həyat mərhələsinin bağlanmasıdır. Hər kəs öz yoluna çıxacaq, yeni dünyalar, yeni insanlar, yeni çətinliklər başlayacaq. Amma 11-ci sinifin o saf, o təmiz, o səmimi günləri həmişə ürəklərdə qalacaq. İnsan böyüdükcə anlayır ki, əsl dəyər qiymətlərdə yox, o birlikdə yaşanan anlarda imiş.
Və bəlkə də ən unudulmaz hiss budur: hamının eyni səviyyədə xoşbəxt olduğu, heç kimin üstünlük axtarmadığı, sadəcə “biz birlikdəyik” dediyi o son günlər…
Bütün xəbərlər Facebook səhifəmizdə
USD
EUR
GBP
RUB