Uşaqların hər səhər çiyinlərinə asdığı məktəb çantası çox vaxt sadəcə dərs ləvazimatı kimi görünür. Amma əslində o çanta bəzən bir uşağın bütün gününü, hətta bütün uşaqlığını daşıyır. Ağır kitablar, dəftərlər, əlavə materiallar… hamısı bir araya gələndə çiyinlərdə hiss olunan yük təkcə fiziki deyil, həm də emosional bir ağırlığa çevrilir.
Kiçik bədənlər hələ tam formalaşmadan bu qədər yük daşımağa məcbur qalır. Uşaq bəzən çantasını qaldıranda üzündəki ifadə belə dəyişir , sanki “bu mənim gücümün sərhədidir” deyir. Uzun müddət davam edən bu vəziyyət bel ağrılarına, duruş pozuntularına və yorğunluğa səbəb olur. Ən pisi isə odur ki, uşaq bunu “normal” kimi qəbul etməyə başlayır.
Amma məsələ yalnız sağlamlıq deyil. Çanta ağır olduqca, uşaq məktəbə gedərkən özünü daha yorğun, daha həvəssiz hiss edə bilər. Təhsil sevinc yox, yük kimi görünməyə başlayır. Halbuki məktəb maraq, kəşf və inkişaf yeri olmalıdır, çiyinləri əyən bir yük yox.
Bəzən sadə bir dəyişiklik böyük fərq yaradır: elektron dərsliklər, lazımsız kitabların məktəb şkafında saxlanması, çantanın düzgün seçilməsi. Amma ən vacibi böyüklərin bu problemi görməsi və ona laqeyd qalmamasıdır. Çünki hər bir uşağın haqqı var ki, məktəbə gedəndə çiynində yük yox, ümid daşısın.
Uşaqların çantası yüngülləşdikcə, onların addımları da daha yüngül olur. Və bəlkə də ən vacibi odur ki, o zaman məktəbə gedən yol ağrı ilə yox, maraqla başlayır.
Bütün xəbərlər Facebook səhifəmizdə
USD
EUR
GBP
RUB