Erməni faşistlərinin uşaq qatili olmaq ənənəsi

Yaxud, damarlarında terrorçuluq qanı axan “xalq”

Erməni faşizmi ənənələrinin müasir dövrümüzdə də davam etməsi bir faktoru sübuta yetirir: bu “xalqın” damarlarında terrorçuluq hüceyrələri axır və nəticəsi də göz önündədir. Zaman-zaman istər Azərbaycanda, istər Türkiyədə, istərsə də dünyanın müxtəlif ölkələrində silsilə terrorlar törətmiş erməni terrorçu qruplaşmalarının məqsədləri birdir – “Dənizdən-dənizə böyük Ermənistan dövləti” xəyallarını gerçəkləşdirməkdən ötrü hətta özlərinə düşmən olaraq elan etdikləri xalqların uşaqlarına belə rəhm etməmək. Bu, bir erməni xislətinin bariz və dəfələrlə sübuta yetirilmiş reallığıdır. Əgər biz bu günə qədər erməni faşistlərinin törətdikləri terror cinayətlərində təkcə qətlə yetirilmiş uşaqların sayını dəqiqləşdirsək həmin rəqəmdən dəhşətə gələrik. Çünki bu rəqəm minlərlədir...

Azərbaycanın ərazi bötüvlüyünə qarşı qaldırılan torpaq iddialarının ardınca erməni terrorçularının uşaq qatili olmaq ənənələri davam etdi. İstər 1992-ci ilin Xocalı soyqırımında, istərsə də sonrakı dövrlərdə ortaya çıxan dəhşətli faktlar ürpədicidir.

Nə qədər də ağır olsa biz, bu faktları hər dəfə, əlimizə düşən hər bir imkanda ictimailəşdirməli, gələcək nəsillərimizə çatdırmalıyıq. Hətta əzbərdən bilsək belə, təkrarlamalıyıq ki, milli unutqanlığımız baş verməsin!

Dəyişməyən qəddarlıq, dəyişməyən qətl üsulları və dəyişməyən erməni terroru!

Məsələn, biz vəhşi erməni yazarı Zori Balayanın xatirələrini heç vaxt unutmamalıyıq. Belə ki, babalarının yırtıcı təbiətini özündə yaşadan "ASALA" erməni terror cəmiyyətinin ideoloqlarından hesab edilən yazıçı Zori Balayan Qarabağda günahsız körpələrimizin işgəncə ilə ölümünün bilavasitə iştirakçısı olaraq, əli qanlı cani şahidliyindən fəxrlə yazır. SİTAT: "Biz Xaçaturla Xocalıda ələ keçirdiyimiz evə girərkən əsgərlərimiz 13 yaşlı bir türk uşağını pəncərəyə mismarlamışdılar. Türk uşağı çox səs-küy salmasın deyə, Xaçatur uşağın anasının kəsilmiş döşünü onun ağzına soxdu. Daha sonra 13 yaşındakı türkün başından, sinəsindən və qarnından dərisini soydum. Saata baxdım, türk uşağı 7 dəqiqə sonra qan itirərək dünyasını dəyişdi. Ruhum sevincdən qürurlandı. Xaçatur daha sonra ölmüş türk uşağının cəsədini hissə-hissə doğradı və bu türklə eyni kökdən olan itlərə atdı. Axşam eyni şeyi daha 3 türk uşağına etdik. Mən bir erməni kimi öz vəzifəmi yerinə yetirdim. Bilirdim ki, hər bir erməni hərəkətlərimizlə fəxr duyacaq".

Göründüyü kimi, Zori Balayan vəhşiliyi ilə fəxr edir, üstəlik qətlə yetirilən azərbaycanlı uşaqların (!) “it” olduğunu deyir, halbuki, tarixi faktları araşdırarkən, biz digər millət nümayəndələrinin erməniləri necə “vəsf” etmələrini xatırlaya bilərik. Bunu ermənilər öz dilləri ilə də etiraf ediblər. Misal üçün, polşalı erməni yepiskopu Simeon Lehatsi (XVI əsr) yazırdı. SİTAT: “Yunanlar bizə "İşkil", yəni itlər) deyib, tüpürüb bayıra atdılar...”.

Bu əsnada, erməni terrorçularına münasibətdə biz onların həqiqətən də quduz it, quduz köpək olduqlarını deyə bilərik. Atalarımız əbəs yerə deməyiblər ki, "Suya düşən itlə yağışa düşən erməni arasında fərq yoxdur”.

Digər bir erməni - Livanda yaşayan yazıçı-jurnalist David Xerdiyan da vəhşilərin törətdikləri Xocalı cəhənnəmindən fəxrlə bəhs edib: "Səhərin soyuğunda biz Daşbulaq yaxınlığındakı bataqlıqdan keçmək üçün ölülərdən körpü düzəltməli olduq. Mən ölülərin üstünə getmək istəmədim. Bunu görən polkovnik-leytnant

Ohanyan (Ermənistanın sabiq müdafiə naziri Seuran Ohanyan) mənə işarə etdi ki, qorxmayın. Mən ayağımı 9-11 yaşlı qız meyidinin sinəsinə basıb addımlamağa başladım. Mənim ayaqlarım və şalvarım qan içində idi. Və mən beləcə 1200 meyidin üstündən keçdim".

"Martın 2-də "Qaflan" erməni qrupu (meyitləri yandırmaqla məşğul olurdu) 2000-ə yaxın alçaq monqolun (türklərin) cəsədini toplayıb ayrı-ayrı hissələrlə Xocalının 1 km-liyində yandırdı. Axırıncı yük maşınında mən başından və qollarından yaralanmış təxminən 10 yaşlı bir qız uşağını gördüm. Diqqətlə baxanda gördüm ki, o yavaş-yavaş nəfəs alır. Soyuq, aclıq və ağır yaralanmasına baxmayaraq, o hələ də sağ idi. Ölümlə mübarizə aparan bu uşağın gözlərini mən heç vaxt yaddan çıxarmayacam. Sonra Tiqranyan familiyalı bir əsgər onun qulaqlarından tutub artıq üzərinə mazut tökülmüş cəsədlərin içərisinə atdı. Daha sonra onları yandırdılar. Tonqaldan ağlamaq və imdad səsləri gəlirdi".

Beləliklə, burada erməni vəhşiliyinin izaha ehtiyacının olmadığını deyə bilərik. Bir xalqın ki, Zori Balayan, David Xerdiyan kimi günahsız körpələrin meytləri üzərindən "erməni qüruru" ilə addımlayan, onların meytlərindən cəhənnəm tonqalları qalayan ziyalıları var, o xalq bədbəxt xalqdır, tarixin sakit ölümünə öz əlləri ilə məhkum edilmiş xalqdır!

4 yaşlı Malik və Elvin qardaşları, 13 yaşlı Aygün 9 yaşlı Fariz, 18 aylıq körpə Zəhra və...

Spitakda baş verən dağıdıcı zəlzələ ərəfəsi vəə ondan sonrakı günlərə qansız, qəddar ermənilərin ətrafda olan Azərbaycan əhalisinin yaşadıqları bir kəndin körpələrinə, azyaşlı uşaqlarına tutduqları divan Xocalıda cəhhənnəm oduna atılmış həmyaşıdlarının taleyi qədər ağır, dəhşətli və faciəli oldu. Uşaq qatilləri olan ermənilər yüzə yaxın balalarımızı 25-30 metrəlik böyük diametrli borunun içərisinə doldurub, hər iki tərəfdən ağzını qaynaqlayaraq borunun hər tərəfinə benzin qarışdırılmış mazut töküb od vuraraq xüsusi qəddarlıqla qətlə yetirmişdirlər. Halbuki, azərbaycanlılar bu günlərdə Ermənistanda baş vermiş zəlzələ fəsadlarının aradan qaldırılması üçün yardıma tələsmiş, lakin ermənilər bizim təyyarəmizi vuraraq soydaşlarımızı qətlə yetirmişdilər. Bundan artıq qeyri-insani davranış ola bilərmi? Bunu erməni terror düşüncəli “insanlardan” başqa kimsə edə bilərdimi? Heç faşist Almaniyası dövründə törədilən qəddarlıqlar bu qədər izafi olmamışdı...

19 yanvar 1990-cı ildə Şərur rayonunu o vaxtkı inzibati ərazisi sayılan Sədərək kəndinin sakinləri olan iki qardaş 1986-cı il təvəllüdlü 4 yaşlı Malik və 1984-cü il təvəllüdlü 6 yaşlı Elvini də uşaq qatili olan ermənilər top atəşi ilə qətlə yetirdilər.

Erməni qatillərin kəndlərimizdən keçən çaylara axıtdıqları uşaq oyuncaqlarına yerləşdirdikləri partlayıcıları axıtmaqla Tovuz rayonu sakini 13 yaşlı Şahmalıyeva Aygün Zirəddin qızını, Ağdam rayon sakini 9 yaşlı Farizi snayperlə qətlə yetirməkdən, həyətdə oynayan uşaqlarımızı güllə ilə dəlik-deşik etməkdən ürəkləri soyumadı. Körpə balalarımızın qanı hələ qurumadan uşaq qatili olan ermənilər bu il iyulun 4 də yenicə dil açan, "ata-ana" deyən 18 aylıq məsum körpə Zəhra balamıza bomba atdılar, onu ana məhəbbətindən məhrum etdilər. Və bu mənfir ənənə davam edir. Bir neçə gün öncə, 2004-cü il təvəllüdlü Yusifov Ramin öz həyətlərində olarkən həyətə mərmi düşüb. Mərminin qəlpələri Yusifov Ramini ağır şəkildə yaralayıb. Bədənində çoxsaylı qəlpə yarası alan Ramin Yusifov dərhal təcili tibbi yardım maşını ilə xəstəxanaya aparılıb. Çoxsaylı qəlpə yarası alan yeniyetmə həkimlər tərəfindən əməliyyat olunub və onun vəziyyətinin orta-ağır olduğu bildirilir.

Söz yox ki, erməni faşizminin təməlli şəkildə aradan qaldırılması üçün fürsət məhz Qarabağ münqaişəsinin sülh yolu ilə həll olunmayacağı zaman istifadə oluna bilər. Güclü və qüdrətli Azərbaycan Ordusu bu vəhşiliyin qarşısını mütləq alacaq, çox qalmayıb...

Rövşən NURƏDDİNOĞLU

P.S. Əgər erməni qatillərin böyük gələcəyimiz olan körpələrimizin və azyaşlı balalarımızın taleyinə zaman-zaman yazdıqları bu qanlı tarixi unutsaq, gələcək nəsillərimiz bizi bağışlamayacaq!