Kahramanmaraşda baş verən bu qətliam xəbəri insanın içini üşüdən bir həqiqəti yenidən üzə çıxardı: təhlükə artıq uzaqda deyil, həyatın ən adi, ən güvənli saydığımız məkanlarında gizlənə bilir. Bir anın içində dağılan ailələr, yarım qalan ömürlər və cavabsız qalan suallar… Bu faciə təkcə bir hadisə kimi deyil, həm də cəmiyyətin psixoloji vəziyyətinin, laqeydliyin və gecikmiş reaksiyaların acı nəticəsi kimi yadda qalır. İndi isə ən ağır yük sağ qalanların üzərindədir, həm itkilərlə yaşamaq, həm də belə hadisələrin bir daha təkrarlanmaması üçün gerçəklə üzləşmək.
Bu hadisə sadəcə bir xəbər deyil. Bu, cəmiyyətin aynasında gördüyümüz ən ağır, ən sarsıdıcı çatdır.
Bir şagird… Hələ həyatın başlanğıcında olan, gələcəyin içində böyüməli olan bir uşaq… Necə olur ki, əlində kitab yox, silah tutur? Necə olur ki, məktəb kimi təhlükəsiz sayılan bir məkan qan səhnəsinə çevrilir? Bu sualların cavabı tək bir uşağın üzərində deyil, bu, bütöv bir sistemin susduğu, görmədiyi, ya da görmək istəmədiyi problemlərin nəticəsidir.
Biz çox vaxt “uşaqdır, keçər” deyə göz yumduğumuz hər aqressiya, hər psixoloji sarsıntı, hər tənhalıq anı bəzən belə faciələrlə partlayır. Bu qətliam bir anda baş vermədi. O, yığıldı, böyüdü, içində çarəsizlik, qəzəb və anlaşılmama hissi ilə doldu və nəticədə faciəyə çevrildi.
Ən ağrılı tərəfi isə budur: itirilən həyatlar geri qayıtmayacaq. Bir neçə saniyənin içində sönən ümidlər, dağılan ailələr, ömür boyu sağalmayacaq yaralar…
Bəlkə də artıq “niyə belə oldu?” sualından daha vacibi “bundan sonra nə edəcəyik?” sualıdır. Çünki əgər biz hələ də uşaqların səsini eşitməsək, onların iç dünyasına toxunmasaq, bu hadisə sonuncu olmayacaq.
Bu, təkcə bir şagirdin törətdiyi cinayət deyil. Bu, cəmiyyətin gecikmiş harayıdır.
Bütün xəbərlər Facebook səhifəmizdə
USD
EUR
GBP
RUB