Uşaqlıqda gözlədiyimiz bayramlar sanki əvvəlki sevincini itirib…

Bəzən insan düşünür ki, bayramların dadı haradasa yolun itib qalıb. Uşaqlıqda gözlədiyimiz o günlər indi sanki əvvəlki kimi sevincli deyil. Həyətdə oynayan uşaqların səsi, qonşuların bir-birinə qapı döyüb pay aparması, evlərdən gələn şirniyyat qoxusu , hamısı xatirələrdə qalan bir isti şəkil kimidir. İndi isə bayram gəlir, keçir, amma ürəklərdə o köhnə istilik çox vaxt hiss olunmur.

Əvvəllər bayram sadəcə təqvimdəki bir tarix deyildi. O, insanları bir-birinə yaxınlaşdıran bir səbəb idi. Evdə hazırlıq günlərlə davam edərdi, ailə üzvləri bir masa arxasında toplaşardı, gülüşlər və söhbətlər gecənin gec saatlarına qədər davam edərdi. İnsanlar bir-birinə daha çox vaxt ayırar, bayramı birlikdə yaşamağın sevincini bölüşərdi. İndi isə çox vaxt bayram təbrikləri telefon ekranlarında yazılan qısa mesajlarla əvəz olunur.

Texnologiya və sürətli həyat ritmi də bu dəyişiklikdə öz rolunu oynayır. İnsanlar daha çox işləyir, daha çox tələsir, bəzən isə yaxınlarına ayıracaq vaxt tapmır. Sosial şəbəkələrdə paylaşılan şəkillər bayramın varlığını göstərsə də, o şəkillərin arxasında olan hisslər əvvəlki qədər güclü olmaya bilər. Sanki bayramın özü yox, onun görüntüsü yaşayır.

Amma bəlkə də problem bayramların dəyişməsində deyil, insanların həyatının dəyişməsindədir. Çünki bayramın ruhu əslində sadə şeylərdə yaşayır: birgə içilən çayda, səmimi söhbətdə, qapını döyən qonaqda, ailə ilə bölüşülən bir süfrədə. Bu anlar olanda bayram yenə də əvvəlki kimi isti və mənalı olur.

Bəlkə də bayramların dadı tam itmir, sadəcə biz onu hiss etməyə az vaxt ayırırıq. Əgər bir an dayanıb yaxınlarımızla daha çox vaxt keçirsək, bəlkə o köhnə istilik yenidən qayıdar. Çünki bayramın həqiqi mənası nə bahalı süfrədə, nə də təmtəraqlı hazırlıqda gizlidir. Bayramın əsl dadı insanın ürəyində və paylaşdığı səmimiyyətdə yaşayır.

Müəllif: Günay Hacıyeva

Bütün xəbərlər Facebook səhifəmizdə