Anamın üzü kimi

Yaradıcılığını böyük həvəslə izlədiyim Gülnarə Cəmaləddin çox maraqlı şairlərdən biridir. Öz yaradıcılığına çox cidddi olan Gülnarə xanım hər bir söz üzərində çox dərin düşünür. Mən özüm bunun dəfələrlə şahidi olmuşam. Çünki o, adi bir yazını da çox böyük cavabdehliklə yazır. Hətta danışanda da hər sözünə, cümləsinə fikir verir ki, qarşı tərəfdəki insanla apardığı müsahibəyə maraq yarada bilsin. Bu da çox dərin düşüncəli insanlara məxsusdur. O, Sumqayıt Dövlət Universitetini bitirib. 1988 – ci ildən əbəbi mühitdədir. "Gileyliyəm" adlı ilk şeiri "Sosialist Sumqayıtı" qəzetində dərc edilib. Sonralar Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin tərtib etdiyi "Türkün səsi", Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Sumqayıt bölməsinin tərtib etdiyi "Bizdən sizə qalan sözdü" almanaxlarında "Ulduz , "Azərbaycan jurnallarında və digər mətbu orqanlarında şeirləri ilə çıxış edib. Hər bir şeiri də maraqla qarşılanıb. 2010 – cu ildə isə Türkiyədə çıxan "Çağrı" dərgisində şeirləri çap edilib və Türkiyədəki oxucuların marağına səbəb olub. Gülnarə Cəmaləddin "Qəhvə rəngi" adlı şeirlər kitabının müəllifidir.

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdür. AYB–nin Sumqayıt bölməsində məsləhətçi işləyir.

İnanıram ki, onun bu şeirləri də oxucuların çox xoşuna gələcək və onların dillərinin əzbəri olacaq.

Ağalar İDRİSOĞLU

Əməkdar İncəsənət Xadimi

Gülnarə CƏMALƏDDİN

ANAMIN ÜZÜ KİMİ

Uşaqkən

Mən hər gecə səni yuxumda görürdüm,

ALLAH,

Bir də anamın üzünü.

Süd rəngindəydi YER, GÖY

Və hər dəfə

sənə uzatdıqca əllərimi

qeyb olurdun uzaqlarda.

Körpə tabutumu atıb tutduqca günahlar,

dövrəmdə rəqs edirdi şeytanlar.

Ağlayırdım

Mələklərin göz yaşı

Axırdı yuxularıma

Anamın südü kimi.

Uyuyurdum

Və hər gecə

səni yuxumda görürdüm

ANAMIN ÜZÜ KİMİ.

***

Küləklər

sərxoş və mürgülü.

Sənsizlik

səssizlik qədər qorxulu.

Qarşımda kasıb adamın ölümü kimi

utancaq bir gecə.

Yolustü kafedə

alçaldılmış eşq

satılıq bir qadın

Anlamaz adamın gözündə

Cakondanın əksi kimi

qiymətsiz.

Sonu

atılmış əşya kimi

tozlu və miskin.

Və sonra eşqə dair yazılmış

dadlı bir şer parçasını dinmək

əxlaqsız adamın

təmizlik fəlsəfəsini dinləmək qədər

zülümm

Z -Ü –L- Ü –Ü-M!

Içimdə tər və zərif

Gözəl və tikanlı bir çiçək

Nə yaxşı sən mənim deyilsən,

Gülüm

G – Ü- L – Ü – Ü –M!

QƏHVƏ RƏNGİ

Sənə uzatdığım

Xanım çiçəklərin sarısı,

Sənsizliyə gedən yolun tən yarısı,

Sənə qədər gördüyüm yuxuların

hamısı –

Qəhvə rəngi.

Sənnən sonra görəcəkli günlərim,

Sənsizlikdə ötüb keçən saatların

Bağır yaran hönkürtüsü

Və yuxularımda gördüyüm

Bədöy atların kişnərtisi,

Nal səsləri,

əcəl zəngi,

Qəhvə rəngi.

Əlimi uzadıb çata bilmədiyim dar ağacı,

Uğrunda can qoyub qovuşa bilmədiyim

AZADLIQ,

Qarabağda çıçəyini vaxtsız tıkmüş nar ağacı,

Ruhumu göynədən "Cəngi"

hamısı,

hamısı,

Qəhvə rəngi

İNTİHAR ELƏYƏN QAR DƏNƏCİYİ

Yorulub bezdinmi təmizliyindən,

Atırsan özünü bu yer üzünə.

Yer üzü tər təmiz çirkab içində

Gizləyər üzünü təmizliyinlə.

Dənəsi üzülən dən bilib səni,

Uşaqlar aldanar, quşlar aldanar,

Çoxunun ağlında dəli intihar,

Çoxunun könlündən bir bahar keçər.

Sənin ağlığından ağlım üşüyür,

Sənin təmizliyin çoxuna yaddı,

Sənin səssizliyin, sənin sükutun,

Sənin soyuğluğun adam öldürür.

Allahdan yuxarı getməyə yol yox,

Allahda aşağı ölməyə yer var çox.

Hər kəsin dilində sevdiyi dua,

Hər kəsin içində ilahi sirr var.

Intihar eləyən qar dənəciyi,

Çırpırsan özünü torpağa, daşa.

Qorxuram hamını çəkə intihar,

Dünyada bir təmiz adam qalmaya.

AZADLIQ

Azadlıq!

Nə biçim şey bu!?

Bir içim su.

Dəxi içmək nə çətin, ya Rəbb!

Nə çətin şey.

Içdikcə içilməz.

Qılıncla su biçilməz,

biçilən şeydə bi qan qoxusu.

Azadlıq- zülmət gecədə

mavi duman qorxusu,

keçdikcə keçilməz.

Mənim al qanımı,

ac ruhumu

sarmış bu sıcaq söz

Əfsus nə, biçim şey ki! ?

bilinməz biçimdə,

nə nə dadında,

nədi rəngi?

Seçdikcə seçilməz.

Daddıqca bal tək şirin,

Içdikcə zəhr tək acı, ya Rəbb!

Içdikcə içilməz,

Seçdikcə seçilməz,

Keçdikcə keçilməz!

QARABAĞ ÜÇÜN

Sən işğal oldun,

Mən əsir.

Əsir məmləkətlərin

Ağası olur

Yiyəsi olmur.

Bayraqları başıaşağı olur,

Kişiləri gözükölgəli.

Kölə olur körpələri,

Işğal olmuş məmləkətlərdə

Azadlığ olmur,

Olmur Azadlıq.

Bircə qadınlar bətnindəki

əsirlərdən azad olur,

İşğal olunmuş məmləkətlərdə.

GÜZGÜ

Hərə bir şəkil asdı

yaxandan.

Hamı boylanıb baxdı

yaxından.

Çatlayarsan,

sınarsan

gözlərimin ahından.

Paşa güzgü,

Xan güzgü,

Üzünə üz bağlayıb,

Üzümə baxan güzgü.

ALLAHDAN AŞAĞI

Ömrümü yelə verdim,

Sirrimi selə verdim,

Özümü ələ verdim,

Verdim... Allahdan aşağı.

Bəndənki bənd oluncadı,

Dərdə meyil salıncadı,

Düz – dünya qarıncadı,

Gördüm... Allahdan aşağı.

Dən vermişdi quşlarinən,

Dizlərimi daşlarinən,

Can vermişdi dişlərimlə

Böldüm... Allahdan aşağı.

Kiminə toy tutdu dərdi,

Kimisi unutdu dərdin,

Gördüm ki, umuddu dərdim,

Öldüm... Allahdan aşağı

***

Mən

səni

ən azından

Paris qədər

görmək istəyirəm,

İstanbul qədər sevmək.

Dərdindən

Divanə

olmaq istəyirəm,

İstəmirəm

adam kimi ölmək.

***

Ağırdı

adamların üzünə baxa – baxa,

utanmadan masal kimi

söylədiyi yalanları

ninni kimi dinləmək.

Ağırdı

dost minnətini çiynində daşımaq,

dost cənazəsindən.

Ağırdı

yalan qoxusu dolursa canına

udduğun bir udum havadan,

icdiyin bir içim sudan.

Gözlərin

yalandan alışırsa sevməyə,

Dodaqlar

yalandan alışırsa gülməyə,

Sinəndə ürək soyuyub dönürsə daşa,

Bacara bilirsənsə,

Barışa bilirsənsə,

bu daş parçasıynanan

YAŞŞA!..

***

Bu dünyada aldatmaq var

aldanmaq var

sevgi yoxdu

yoxdu sevgi

inan mənə

kim nə boyda aldanirsa

kim nə boyda aldadirsa

o boyda da bəxtəvərdi.

***

SƏN

hər şeydən ucada

SƏN

Hər şeydə varmışsan!

Otda, güldə, ağacda

SƏN

Hər şeydə bir azca.

Bəs niyə ömür boyu

Bir çaşqınlıq içində

Aramışam mən

SƏN –İ

Aramışam uzaqda?!

****

Bu adamların göz yaşından

Qara torpaq ciçəkləməz.

Bu qar gülü qar aıtında

Daha belə göyçəkləməz

Bu yağan yağışlardan

Qara xallı

al lalələr göyərəcək

Bu quşbaşı yağan qardan

Adamlar quşlar kimi

pəncərələrdə donub öləcək

Ölüm elə ucuzlaşacaq

Ölməyə də heyfi gələcək

adamın

Daha ölmək istəməyəcək

dünyanın

ən çox ölmək istəyən adamı.

***

Keçmiş günlərim

Yorğa atlar kimi

Kişnəyib dördnala çapır

Təpikləyir, cırmaqlayır ürəyimi

Durub dəfn etdiyim

Nakam arzularımın başında

Məzar gülləri kimi

Solğun və səssiz

Ağlamağım da gəlmir ki

Ağlayım o ki var

Ağlayım, yavrucaq

Gələcəyim

Ötüb keçmiş

Saatın əqrəbinnən

Düşən sonuncu çıqqıltı

Yarğannan yıxılan

Vəhşi səs kimi

ünlü və soyuq

Hayqırır hər an

Ölmək var deyə

Göyə baxıram

Sərin

masmavi Azaadlıq

dolur canıma

nələr demədilər

nələr

boşboğaz şairlər

heç nəyi olmadan

insanı qana çəkən

bu sərsəm azadlığın şəninə

daha azadlığın rəngi də qaradı

o gecənin üzü kimi

kiriyib içimdə yorğa atlar da.

Küçə itləri də azadlığa hürmür daha

Susdular hamısı

Susdular, yavrucaq

bilməm niyə?!

***

MÜHARİBƏ DÖVRÜNÜN QADINI

Mənim sevgi yaşımda

yağmalandı məmləkətim.

Əsir oldu ümidlərim

arzularım.

Qırmızı tabutda güldü

qara bəxt üzümüzə.

Mən o yaşda

sevgi nəğmələri oxumaliydım

bəyim!

Oxumadım.

Yağmalanmış vətənimin fəryadını dinlədim.

Güllələnmiş bayrağımı

gülə tutdum

ağlamadım

inləmədim.

Üsyan dolu şeir yazdım

sevgi

həsrət nəğmləri dinləmədim.

Mənə güc verdi o yaşda

düşmən məfhumunu anlamağım.

Mən o yaşda

duymalıydım gəncliyin dadını.

Duymadım

bəyim

duymadım.

Hər ölən əsgərlə ölür

müharibə dövrünün qadını!

BOMJ

Saçları dünya kimi

düyün – düyün

qarmaqarışıq.

Dünyaya gətiriblər onu yaşamaq üçün

Ancaq

BOMJ!

Nə bahar çiçəklərinə sevinər

nə solan payıza kədərlənər

Dünyanın başlanan yerində dayanıb

Dünyanın sonuyla oynayar

nə sevgi dərdi çəkər

nə su, nə çörək.

Nə vaxtsa

onun da köksünün altında

saat tək çırpardı ürək.

Onu daşa biz döndərdik bəlkə.

Dünyanın üzünə tüpürüb

əl – ayaq yalın gəzər XXI əsrin ortasında

ibtidai insan sürüsündən ayrılmış tək

tənha

qərib

kimsəsiz.

Bəlkə əsrin o başından gəlmiş

daş dövründən qalmış

daş adama

bənzəyir daha çox

BOMJ.

Dolaşar küçələri səfil – səfil

zibil qutularına baxar.

müharibə ilində ac adamlar

boş təknəyə baxan tək.

Hərdən siqaret kötüyü tapanda sevənər

sevincin

dərdin dadını

çoxdan

lap çoxdan

unutmuş

BOMJ.

ÖLÜMÜ SEVƏN OĞLAN

Mübariz ibrahimova

Bu nə baxtdı belə

yıxıbsan

Bu nə taxtdı belə

çıxıbsan

Əlləri ətəyindən

uzun oğlan?!

Kim qarğıdı səni belə

səni igid öləsən?!

Bu nə təbbəssümdü üzündə?!

Ölümə belə gülməzlər

gülləyə belə gəlməzlər

gülləyə gələn oğlan.

Səni kim götürər çiyninə

səni kim ötürər o yoldan?!

Son mənzilə ağ geyinib

üzü ağ

alnı açıq

gedən oğlan!

Bu yaşda

ölümü belə sevməzlər

ölümü sevən oğlan.

GƏLİNCİK

Səni uşaqlar oynadır

məni baxtım.

Gəl

sənə bir evcik tikim

evcik – evcik oynayaq

gəlincik!

Ağ paltar

ağ baxt gətirmir

adamkı

hər vaxt gətirmir.

Gəl

sənə bir ninni deyim

ninni deyim

yat

gəlincik.

Canı daşdan

bu div evlər

adamı udub yeyərlər

hamıya nağıl deyərlər

dönüb göyə baxar hamı!.

ANAMA

Gec oldu-

mən xöşbəxt eləyə bilmədim SƏNİ.

Dünyanın ən xöşbəxt qadınıydın

bəlkə də

dünyanın ən xöşbəxt anası

eləyə bilmədim SƏNİ.

SƏN yola salmalıydın məni

ağ libasda

su atmalıydın ardımca

mən xöşbəxt olum deyə.

Sonra da ağlamalıydın

ağlamalıydın xöşbəxtlikdən.

İndi mən yola salıram SƏNİ

ağ libasda

çiyinlər üstə

de hansı günümə ağlayım

ANA?!

Lənət olsun belə ayrılıqlara.

Üzümü söykəyib şəklinə

gülümsəyirəm hər gecə.

İnandırmaq istəyirəm guya SƏNİ

xöşbəxt olduğuma.

Gec oldu-

mən səni xöşbəxt eləyə bimədim, SƏNİ.

Dnyanın ən xöşbəxt qadınıydın

bəlkə də

Dünyanın ən xöşbəxt anası

eləyə bilmədim SƏNİ!

ÜZÜMƏ ELƏ BAXMA

Yenə də yağış yağır,

Bu şəhərin üzünə.

Küləklər kül üfürür

Bacaların gözünə.

Göyün bağrı çatlayır,

Od püskürür qəhərdən.

Köhnə,

kimsəsiz evlər

Könlüm

kimi kədərli.

Adamlar quşlar kimi

Çəkilir yuvasına.

Ürəyim qübarlanır,

Bu qürbət havasından.

Üzümə elə baxma

Çöldə dən gəzən, sərçə.

Belə qəmli havada

bilirsənmi

necə də

dadlı olur darıxmaq?!

***

Quş dimdiyindən torpağa çəkilən

dən kimi

Canından yüngülcə çıxar

gedər

çəkdiyin son nəfəs.

Qış gecəsində

torpağın üstünə yağan

tərtəmiz qar kimi

qarışıb torpağa

itər adam.

Adına ölüm deyərlər

qar kimi

ağappağ ayrılığın.

Səni də əkdim torpağa

ağac kimi

çiçək kimi.

Ağaclar göyərdi

çiçəklər göyərdi

sən necoldun

adam?!

Ölümü qarıtdım

ümidi yubatdım

arzular göyərtdim

Sən göyərmədin

adam!

Sən göyərmədin

adam!

***

ADAMI ALLAH AĞLAMAZ

Nə bahardı, nə payızdı,

Üst – başı torpaqdı, tozdu.

Bu dünya qarımış qızdı,

Söz dedim gözü yaşardı.

Keçdi, çiçək vaxtı keçdi,

Taleyindən baxdı, keçdi,

Çiyinlərdə taxtı keçdi,

Ağladı, Allah ağladı!

Adamı ana ağlayar,

Adamı bacı ağlayar,

Adamı

Allah saxlayar,

Adamı

Allah ağlamaz.