Bir insanın yoxluğu ölüm xəbəri ilə başlamır.
Bəzən insan hələ yanımızdadır, amma həyatımızdakı yeri artıq dəyişib. Eyni şəhərdə yaşayırıq, eyni küçədən keçirik, hətta bəzən eyni evin içində oluruq. Amma aramızda görünməyən bir məsafə yaranır. Əvvəllər gün ərzində bir neçə dəfə danışdığımız insanla həftələrlə əlaqə saxlamırıq. Sonra bu, adi hala çevrilir.
Bir gün həmin insanın səsini eşidəndə qəribə gəlir.
Yoxluq bəzən elə həmin andan başlayır.
İnsan həyatımızdan bir anda çıxmır. Çox vaxt əvvəlcə söhbətlər azalır. Sonra görüşlər. Daha sonra “sonra danışarıq” cümlələri artır. Bir vaxtlar hər hadisəni bölüşdüyümüz insanın başına gələnlərdən xəbərsiz qalırıq. Onun həyatında nələrin dəyişdiyini başqalarından eşidirik.
Ən ağırı isə insanın getməsi deyil, onun varlığının gündəlik həyatımızda hiss olunmamağa başlamasıdır.
Bir stul əvvəlcə boş qalır. Sonra həmin boşluğa öyrəşirik.
Bir telefon nömrəsi əvvəlcə tez-tez yığılır. Sonra aylarla istifadə olunmur. Bir gün həmin nömrəyə baxıb düşünürük ki, nə vaxtsa bu insanla hər gün danışırdıq.
Bir evin qapısı əvvəllər tez-tez açılırdı. Sonra açılmamağa başlayır.
Həyat belə sakit-sakit dəyişir.
Biz çox vaxt insanları itirdikdən sonra onların yoxluğunu hiss etdiyimizi düşünürük. Əslində isə bəzi itkilər daha əvvəl başlayır. İnsan hələ qarşımızdadır, amma biz onunla danışmağı, onu dinləməyi, həyatındakı xırda dəyişiklikləri görməyi dayandırmışıq.
Bəlkə də ən böyük yoxluq fiziki məsafə deyil.
Bir insanın yanında olub ona çatmamaqdır.
Müasir həyat bu məsafəni daha da görünməz edib. Telefonla istənilən vaxt əlaqə saxlamaq mümkündür, amma bu imkan bəzən bizə yanlış rahatlıq verir. “Onsuz da istəsəm, zəng edərəm” deyirik. Sonra günlər keçir, zəng edilmir.
Hər şey təxirə salınır.
Görüşmək də, danışmaq da, üzr istəmək də, təşəkkür etmək də.
İnsan isə həmişə gözləyən tərəf olmur.
Bəzən bir gün zəng etmək istəyirik və artıq gec olduğunu anlayırıq. O zaman telefonun yaddaşında qalan nömrənin heç bir mənası olmur. Yazılmamış mesajlar, deyilməmiş sözlər, təxirə salınmış görüşlər insanın qarşısında bir-bir görünür.
Ən ağır peşmanlıqların çoxu böyük səhvlərdən yaranmır.
Bəzən sadəcə vaxtında edilməyən kiçik şeylərdən yaranır.
Bir dəfə “sonra gedərəm” dediyimiz evə bir daha gedə bilməmək. “Sonra zəng edərəm” dediyimiz insana bir daha zəng edə bilməmək. “Başqa vaxt danışarıq” dediyimiz söhbətin heç vaxt davam etməməsi.
Ona görə bəzi insanları itirməmək üçün onları itirəcəyimiz günü gözləmək lazım deyil.
Yanımızda olan insanın varlığını elə yanımızdaykən hiss etmək lazımdır.
Çünki insanın yoxluğu bəzən son nəfəsindən yox, son dəfə xatırlanmadığı gündən başlayır.
Və bəzən bir insanın həyatımızdakı yerini anlamaq üçün onun getməsini gözləmək, həyatın bizə verə biləcəyi ən ağır dərslərdən biri olur.
Bütün xəbərlər Facebook səhifəmizdə
.jpg)
USD
EUR
GBP
RUB
