Gürcülərə xəyanət ermənilik xislətindən doğur

Ermənilər daim gürcülərə xəyanət etmişlər

Keşiş Karbelaşvili yazırdı: “Uzun illər düşmənlərin əzab-əziyyətinə və zülmünə məruz qalan ermənilərə amansızlıq, nankorluq aşılanmış və bu günə qədər də əziyyət çəkmişdirlər”.

Kara Buaçidze “Qara kitab” adlı əsərində, şovinist əməllər eləcə də Gürcüstanda yaşayan bəzi ermənilərin əhval-ruhiyyəsi haqqında düşünməyi tələb edən bir çox fakt və materialları təhlil edir. Belə misallar göstərir ki, burada doğulmuş, sığınmış və böyümüş bəzi ermənilər təəssüf ki gürcülərə paxıllıq etmişlər. Sovet imperiyasının dövründə elmi kommunizmin professoru Mnatsakyan “şəxsiyyətə pərəstişi” tənqid edən zaman gürcülərə olan nifrətini gizlətmədi. 1953-cü ilin iyulunda isə Beriyanın “antipartiyaçılıq fəaliyyəti”, 1956-cı ilin martında isə Stalinin “şəxsiyyətinə pərəstiş”indən sonra heç bir erməni deməzdi ki, o, gürcüdür. Ermənilər bunu gürcü xalqına təhqir hesab olunduğu halda qəbul edərdilər.

Tbilisi Dövlət Universitetinin keçmiş aspirantı P.Muradyan erməni alimləri adından Ermənistanın bütün milli təşkilatlarına və onların arasında mövcud olan daşnak hökumətinin rəhbərliyinə müraciət edərək açıq şəkildə demişdir: “Gürcüstanda, Abxaziyada və Tbilisidə əsrlərlə erməni xalqı yaşamalıdır. Bununla əlaqədar olaraq milli dil və məktəblər üçün erməni mədəniyyətinin və mədəniyyət mərkəzlərinin saxlanılmasına çalışılmalıdır çünki Gürcüstanda erməni xalqı assimilyasiyaya məruz qalır”.

Sovet Gürcüstanının Dövlət Təhlükəsizliyi Komitəsində və onun yerli qurumlarında əsasən rus, erməni və digər qeyri-gürcü millətlərinin nümayəndələri işləyirdilər. Onların bir çoxu: Abazovlar, Krimiyanlar, Ataşyanlar, Oqanovlar, Mamulovlar, Markarovlar, Osipovlar, Korxnaznyanlar, Demurovlar, Kobulovlar, Dekanozovlar, Knyazovlar, Savitskilər, Morozovlar, Saşulkinlər, Paramonovlar və başqaları represiya olunmuş gürcü yazıçılarının eləcə də mədəni həyat tərzi sürən və partiya üzvləri olmuş xadimlərin işində “özünü göstərirdi”. Represiyaya məruz qalmış yazıçı Aleksandr Siqua, 30-cu illər Rustaveli prospekti №18-də yaşadığını xatırlayır. Bu zaman qonşuluqda 1937-ci ildə həbs edilmiş köhnə bolşevik Qalaktion Vaşadze yaşayırdı və onun mənzilində sonradan Rapava, Ruxadze və Cereteli ilə dəmir yolu klubunda məhkum olunmuş və güllələnmiş Krimiyan adlı bir nəfər təhlükəsizlik işçisi yerləşdirilmişdi. Onun mənzilində bu səfər Oqanov adlı təhlükəsizlik işçisini yerləşdirdilər. Göründüyü kimi, həbs olunanların mənzillərində təhlükəsizlik işçiləri yerləşdirilirdi.
Gürcülərə qarşı olan düşmənçilik və təhqiramiz hərəkətlər dünyanın bir çox ölkələrində yaşayan ermənilərin arasında da var.

Rusiyanın prezident şurasının üzvü, erməni əsilli politoloq A. Miqranyan bəyan etmişdir ki, Rusiya Azərbaycanda və Gürcüstanda (Acarıstan, Naxçıvan, Dağlıq Qarabağ və Sameqrelonun faktiki müstəqilliyini) və Rusiya üçün əhəmiyyət kəsb edən bütün regionlarda sülh və sabitliyin əldə olunması məqsədilə yeni dövlət quruluşlarının milli və ərazi baxımından olan təminatı nəzərə alınmalıdır. Daşnak Andenika isə daha dərinə gedərək rus siyasətçilərinə məsləhət görür ki, “Şimali Qafqaz xalqlarının qiyamçı enerjisi Gürcüstana qarşı yönəldilməlidir, əks halda isə bu enerji Rusiya üçün problem yaradacaqdır”.

1996-cı ilin noyabr ayında Ermənistanda rus dillində yayımlanan “Vremya” qəzetində Erikyanın “Axalkələkdə istənilən mafioza 200 dollar ver və o Cavaxkın müstəqilliyini tələb edəcək” adlı məqaləsi dərc olundu. Müəllifin sözlərinə görə belə bir vəziyyət yaranırdı ki, o Cavaxetiyada təhsil konfliktinin yaranmasını yox, daha çox Gürcüstan tərəfinə təhsil perspektivi ilə təzyiq göstərmək istəyir. O, elə ideal şəkildə təsvir edir ki, sanki Cavaxetiya sakinləri formal olaraq Gürcüstanın vətəndaşı olaraq qalacaqlar, lakin eyni zamanda Ermənistanın maraqları ilə yaşayacaqlar. A. Erikyan Gürcüstanın tarixi regionunu Cavaxetiya kimi yox, “Cavaxk” kimi xatırladır.
Ruslar 1921-ci ildə ruslar Gürcüstanın Loru-Taşiri ərazisini ələ keçirdilər. Bu gün isə rus dairələri Samtsxe-Cavaxetiyanın birləşdirilməsi və buradan da Qara dənizə çıxışın əldə olunması haqqında ciddi şəkildə düşünürlər. Gürcüstan – Ermənistan arasındakı sərhədlər gizli və ya açıq şəkildə şimala doğru gedir. Gürcüstanın Daxili İşlər Nazirliyinin verdiyi məlumata əsasən bu sahədə Gürcüstan öz tarixi torpaqlarını itirir...
Axalkələkdə, yerli gürcülərə böyük xidmətləri olan keçmiş əczaçı Alxazişvili yaşayırdı. Onu gürcülərin atası adlandırırdılar. O, gürcüləri ermənilərə etibar etməməyə çağırırdı və deyirdi ki ermənilər sizi məhv edəcək, türklərlə dostluq edin. Gürcüstanın bəzi quldurları ermənilərin tərəfində idilər və ona görə də onları Alxazişvilinin üstünə göndərdilər. Beləliklə də Axalkələk erməniləri onu öldürmək qərarına gəldilər. Belə ki yığıncaqlardan birində o əhaliyə müraciət edən zaman ermənilər ona hücum edərək möhkəm şəkildə döydülər. Gecə ilə döyülmüş Alxazişvilini oğurlayaraq Bakurianiyə apardılar.

Gürcüstanın Müdafiə Nazirliyində hərbi təchizat işinə yüksək rütbəli zabitlər olan Nazapetyan və Kazaryan nəzarət edirdilər. 1992-ci ildə baş verən Abxaziya müharibəsi zamanı Tiflisdə yerləşən və sonradan Gürcüstanın rəsmi qeydiyyatdakı məhkəmə orqanına çevrilən rus hərbi bazası, daimi hərb hazırlığında müasir standarta uyğun olan 200 ağır artilleriya silahına və ağır texnikaya malik idilər ki bunlardan da 7 ədədi Abxaziyada mübarizə zamanı istifadə olunmuş, qalanları isə qaçaqmalçılıq yolu ilə Ermənistana aparılmış və Qarabağ müharibəsinin ilk təmas xəttində istifadə olunmuşdur. Belə bir fakt Gürcüstanın aviasiyasında da qeydə alınmışdı. Belə ki, gürcü aviadaşıyıcılarından biri rus pilotunun köməyi ilə qaçaqmalçılıq yolu ilə Ermənistanın aeroportuna enmişdi. Müdafiə Nazirliyindəki yüksək vəzifələrdən birində Daşnaksütyun partiyasının üzvü dururdu. Belə bir halda istər-istəməz Qerontiya Kikodzenin “Milli enerji” əsərindən olan sözləri yada düşür: “Biz əmin deyilik ki, ermənilər Gürcüstanın səmimi vətəndaşlarıdır və öz istəklərilə müharibəyə gedə bilərlər”.

Ancaq müharibə zonasına yaxınlaşarkən həmvətənlərini görmələri kifayətdir ki, onlar adlarını dəyişməklə “Andronik” və “Xarenik”dən ilham alaraq əks tərəfə doğru hərəkət etsinlər. Ona görə də bu gün heç bir erməniyə ümid etmək olmaz. Baş verənlər təkcə xəyanət deyil, həm də ermənilərin mili-irqi əlamətidir.

Sen-Martin tez-tez Çamçyanın hekayəsini xatırlayır, baxmayaraq ki, onun səhvlərini gizlətmir, açıq şəkildə görür və lazım olduqda bir çox yerlərdə onu tənqid edir; bundan başqa, onun salnamələrinin də tamamilə yalan olduğunu düşünür.

Brosset tərəfindən nəşr olunan Eçmiədzin əlyazmalarının tarixi kataloqu olan Aqatangelonun 5 nömrəli məktubunda Böyük Konstantin və Kral Trdatın bir nişan məktubu var. Orada qeyd olunur ki, Trdat çar Konstantini və gürcü kralı Mirianı da digər padşahlar kimi özünə tabe etdi və beləliklə də Trdat Qərblə yanaşı bütün Şərqin də hökmdarı oldu. Ermənilərin uydurduqları bu tarixin bütün tarixlərə nə qədər yalan və zidd olduğunu hər kəs aydın şəkildə görür.

Ermənistandakı missionerlər erməni yazıçılarının yalançılığı haqqında olan məruzələrindən birində yazmışlar: “ermənilər nağıl hekayələri yaratmaqda ağıllıdırlar, öz şəhidləri haqqında heyrətamiz nağıllarla dolu əhvalatlardan sitat gətirirlər”

Erməni yazıçıları belə saxta təsvirlərə əsaslanaraq bütün dünyaya sübut etmək istəyirlər ki, ermənilər qədim dövrlərdən Gürcüstana köçmüşlər. Biz isə ermənilərin yalançı olduğuna tam əminik, çünki onlar həmişə həqiqətdən boyun qaçırırlar... Buna görə də Edesdən olan Metyunun, ermənilərin ikinci David tərəfindən Gürcüstana köçürülməsi barəsində dediklərini qəbul edə bilmirik. Məsələn, onun bu dediyini qəbul edə bilmərik: Bir çox ermənilər Gürcüstanda onlar üçün bir şəhərin əsasını qoyan və ona Kora adını verən kral Davidin yanına toplaşdı; orada onlar üçün çoxlu sayda kilsə və monastırlar tikdirdi. Tariximiz kralımızın belə bir üstün və çox təqdirəlayiq davranışı haqqında heç bir şeyi qeyd etmədiyinə görə, bunu tarixi həqiqət kimi qəbul edə bilmərik; tariximizdə belə bir şeyi gizlətmək üçün də hər hansı bir bəhanə, səbəb və maraq olmamışdır.
Xarici qəbilələrin yazıçıları ikinci Davudun müharibələrini və hallarını olduqca ətraflı şəkildə təsvir edirlər, lakin onlar bu köçürülmə haqqında heç bir şeyi qeyd etmirlər. Biz isə Davidin Gürcüstanın Qori şəhərini yaratması ilə razılaşa bilmərik. Əgər doğrudursa, onda Gürcüstanın tarixində bu barədə nəsə deyilməli idi. Vaxuşti öz coğrafiyasında yazır: Qorinin kim tərəfindən tikildiyi məlum deyil, lakin Kartlis tsxovrebada Sezarın onu Tonti adlandırdığı yazılmışdır. Strabonun coğrafi təsviri sübut edir ki, Qori onun Qorsena adlandırdığı qədim şəhərdir. Bir çox digər Avropa yazıçıları deyirlər ki, Qorsena şəhəri Qorinin özündən başqa bir şey deyildir. Məsələn, Sezar Famin qeyd edir ki, “Strabonun təsviri Qorinin Qorsena adlandırdığı qədim bir şəhər olduğunu sübut edir”.

Vahid Ömərov,

fələfə üzrə fəlsəfə doktoru, dosent