İnsanlara işlərinə görə niyə acıyırıq? - ARAŞDIRMA

İnsanlara işlərinə görə niyə acıyırıq? - ARAŞDIRMA

İslamın nəzərdə tutduğu mərhəmət o qədər genişdir ki, hər canlını əhatə edir. Ana, ata, uşaqlar, qadınlar, qocalar, yetimlər, xəstələr və kasıblar başda olmaqla bütün insanlara və bütün canlılara qarşı mərhəmətli olmaq möminlərin borcudur. “İnsanlara rəhm etməyənlərə Allah da rəhm etməz” deyə bir söz var.

Mərhəmət, qoruma, sevgi göstərmək, kömək etmək mənasını verən şəfqət insanları yaxşılığa, başqalarına kömək etməyə yönəldən duyğudur. Şəfqət insanı insan edir. Şəfqət mərhəmətli olmaqdır.

Amma hədsiz mərhəmət və acıma hissi insanları uçuruma apara bilər. Məsələn, biz niyə ofisiant, xadimə və kuryer kimi işlərdə çalışanlara acıyan gözlərlə baxırıq? Hər kəs mütləq müdir olmalı, yaxud kreslo arxasında əyləşməlidir? Niyə insanları vəzifəsinə görə qiymətləndiririk? Bu, zəhmətə və əməyə haqsızlıq deyilmi?

SİA mövzu ilə bağlı araşdırma aparıb.

Bu gün bir çox insan qohumundan tanışından, hətta öz ailəsindən belə xadimə, yaxud ofisiant işlədiyini gizlədir. Səbəb nədir? Məgər halal zəhmətlə pul qazanmaq ayıbdır? Bütün bunların səbəbi bu işdə çalışan insanlara acıyan gözlərlə baxanlardır. Onların bu baxışları əksər zəhmətkeş insanları utandırır.

Unutmayın ki, hər peşənin öz çətinliyi və onu sevən işçisi var. İşimizi sevərək etsək, uğur qazanarıq.

Konfutsinin belə bir sözü var: “Sevdiyiniz işi etsəniz, bir gün belə işləmiş sayılmayacaqsınız”. İşinizi sevgi ilə yerinə yetirmək yaranan bütün mənfi halları aradan qaldırır.

Həyatımızı davam etdirmək üçün hər birimiz müxtəlif peşə qruplarına atılmışıq. Kimimiz həkim, kimimiz müəllim, rəssam, jurnalist, hüquqşünas, mühafizəçi, memar, xadimə, ofisiant və s. Hər peşənin ehtiyacları fərqli və önəmlidir.

Təəssüf ki, indiki şəraitdə hər kəs arzuladığı və etmək istədiyi biznes sahəsində işləyə bilmir. Ürək istəyir ki, hər kəs onu xoşbəxt edən işdə çalışsın. Ancaq şərait və bəzən şans insanları təhsil aldıqları və ya etmək istədikləri peşələrdən kənara çəkə bilər. Bu və ya digər şəkildə hamımızın bir işi var. Əslində, “iş” həyatın bütün sahələrində mövcuddur. Tələbənin işi oxumaq, işsizin işi iş axtarmaq, ev xanımının işi isə evdə işləməkdir. Ona görə də həyatımız, əslində, işləməkdən ibarətdir. Təəssüf ki, reallıq çox vaxt xəyallarla üst-üstə düşmür. Belə olan halda gördüyümüz işi sevməli və həzz almalıyıq.

İnsanların əməyinin müqabilində aldıqları əməkhaqqı, iş mühitinin fiziki şəraiti, həmkarların və rəhbərlərin münasibəti insanın iş yerindən məmnunluğunu və xoşbəxtliyini şərtləndirən amillərdir. Ancaq bütün bu şərtlərin yaxşı mənada yerinə yetirildiyi şəraitdə belə işini sevməyənlər var. Bunun səbəbi beyində özünü kondisiyalaşdırmadır. Əgər işinizi sevməməyi şərtləndirmisinizsə, bütün müsbət cəhətlərinə baxmayaraq xoşbəxt olmayacaqsınız. Bununla belə, “bu mənim işimdir, mən onun öhdəsindən gəlməliyəm” məntiqi ilə hərəkət etmək, bəlkə də dərində oturmuş potensialı ortaya çıxaracaq.

Dünyanın təcili olaraq işini sevən insanlara ehtiyacı var. Heç vaxt təslim olmayan və motivasiyasını itirməyən insanlar lazımdır.

Dünyanın təkcə iş həyatında deyil, həm də sosial həyatında, şəxsi həyatında və ailəsi yanında olanda işini sevən, həvəsli insanlara ehtiyacı var. Dünyanın uğursuzluğa düçar olanda təslim olmayan, yenidən cəhd etmək üçün min cür yol tapa bilən insanlara ehtiyacı var. Bizə həvəsli, cəsarətli, heç bir maneə tanımayan qətiyyətli insanlar lazımdır. Onlar yorğunluğa təslim olmurlar, çünki bilirlər ki, bir şey istəyən adam bunun üçün mübarizə aparmalıdır.

Arzularını və nə edə biləcəyini müəyyən edən, bütün çətinliklərə baxmayaraq arzularının arxasınca gedən, yorulmadan onları formalaşdıran, məqsədləri olan insanlara ehtiyacımız var.

Etdiyi işin məsuliyyətini öz üzərinə götürən, bəhanələr və arxasında gizlənməyən, lazım gəldikdə səhvlərini düzəltməyə hazır olan insanlar lazımdır. Belə insanlar bilirlər ki, məsuliyyət hissi daxildən gələn bir hissdir.

Hər kəsin həyatda müəyyən bir missiyası və ya istedadı var. Hər kəs yerinə yetirməli olduğu vəzifənin öhdəsindən necə gələcəyini bilməlidir. Bilməlidir ki, heç kim onun yerini və ya həyatının təkrarını ala bilməz. Ona görə də hər kəsin vəzifəsi unikaldır.

Ayşən Vəli

Bütün xəbərlər Facebook səhifəmizdə