Bakı 25.8°

Qaynar Xəbərlər

Maraqlı

Çuğul, polis dəyənəyi və jurnalist kürəyi haqqında ballada

16 Avqust 2013 12:44 | 1 615

Dörd avqust səhəri, boğuq bir gecə,

Od saçır ətrafa asfaltlı küçə,

İşıqlı gecədə yol kənarında,

Evin 70 metr lap kandarında...

Köhnə bir stula çökübsə şair,

Polis dəyənəyi fırladıb mahir

Onun kürəyinə zərbə vurursa,

Arabir çəkilib gendə durursa,

Dərhal qovulursa yaxına gələn,

Haqlı sayılmazmı axına gələn?

Müəmma olmazmı polis həyatı?

Ona yaraşmazmı şərəfsiz adı?

Tək zərgər ayırar qızıldan misi,

Olur polisin də yaxşısı-pisi.

Yonulmamışı var, heybətlisi var,

Mərdi, yararlısı, qeybətlisi var,

Dubinka firladar namərd, sərsəri,

Şairi vurmazdı qeyrətliləri.

Polisin naqisi bizləri söyər,

İgidi düşmənin qəddini əyər.

Ərənlər önündə əyib başımı,

Baxıram namərdə çatıb qaşımı.

Rezin dəyənəyi fırladan bu fərd,

Bir qələm əhlinə verməkdədir dərd.

Ona sifarişi çuğul veribdi,

Rəzil bu sövdədən fayda görübdü.

Bizə kükrəməkdə çuğulun kini,

Düşmənə yönələr oğulun kini.

Həyatın xıltıdı, bərbaddı çuğul,

Kişi deyil, kaftar arvaddı çuğul.

Qorxur ki, şairə çatmasın əli,

Uda da bilməsin bu azman kəli.

Neçə qovğa olub, budur həqiqət

Çuğula bir uğur olmayıb qismət.

"Muzdur"un nəsibi intəhasız dib,

Eşidib şairə mənzil verilib.

Hamıya həyətdə deyir düz durun,

Gözü kəlləsinə çıxıb "muzdur"un.

Şair zirzəmidə yaşamalıdır,

Daim dərdi-qəmi daşımalıdır.

Çuğul dönməyəcək qənaətindən,

Onu it döndərməz həqiqətindən.

Onun həqiqəti bədxahlıqlar, şər,

Bunlardan əziyyət çəkibdir bəşər.

Ancaq özlərini sayırlar haqlı,

El üzü açıqdır, onlar niqablı.

Bu niqab altında çirkin sifətlər,

Hər cür bədəməllər onlara bənzər.

Onlar həqiqətin təhrifçiləri,

Sifətlər amansız, xıltdır içəri...

Dübarə qayıdaq söhbətimizə,

Çuğullar ağıl da öyrədir bizə.

Qabağına çıxan hər kəsi ütür,

Sonra da düz-yalan fikir yrüdür.

Deyir prezident verdiyi mənzil,

Gərək verilməsin şairə təhvil.

Ora yetməməli şairin əli,

Ya da o, mənzilə xəstə getməli.

Çuğulun sonuncu qənaəti bu,

Çuğulun qəlbinin həqiqəti bu.

O, dərhal çağırır qoltutanları,

Deyir aydan arı-sulardan duru

Olub, gecə-gündüz izləyin onu,

Şairin çatıbdı ömrünün sonu.

Yolunda sis-duman, çən olacağam,

Onu dayandıran mən olacağam.

Tanış polislərlə şirə dönərəm,

Onun yolu üstə tirə dönərəm.

Önündə diz çöküb iki qoltutan,

Birləşib olublar bir aranqutan.

Sonra da ləbbeyklə girişib işə,

Quyruq bulamağı etdilər peşə...

Arvad-uşağıyla baxıb evinə,

Şair qayıdırdı gulə-sevinə.

Şairi sevincək gördü qoltutan,

Nə onda, nə bunda qaldı taqət, can.

İzlədilər onu səhərə qədər,

Vaxtı itirmədi heç biri hədər.

Şair oturmuşdu səhərə yaxın

"Elay"ın yanında, diqqətlə baxın!

Nədənsə şairdə yoxdu tərpəniş,

Bu vaxt qoltutanlar gördülər bəd iş.

Qaçıb çatdırdılar "muzdur"a bunu,

İsinib açıldı "muzdur"un donu.

Polis sirdaşına salam yetirdi,

Dedi filan yerdə şair lül-tirdi.

Söylədi huşunu itirib hərif,

Sonra həmkarını eylədi tərif.

Təriflər yağdırdı dubinkasına,

Dedi onu götür şairdə sına...

Düzdü, o məqamda sökülmürdü dan,

Şair oynamırdı şirin yuxudan,

Polis də qıcardıb qəfil dişini,

Gördü cəld özünün bədnam işini.

Huşunu itirdi şair zərbədən,

Olmadı yerindən onu tərpədən...

Bunları biləndə çuğul sevindi,

Dubinka fırladan "oğul" sevindi...

Bu iyrənc səhnədən utandı "Elay",

Gizləndi buludlar arxasında ay,

Qəm-kədər içində Fəridə, Humay,

Bu qızlar qüssəni qəlbində gizlər,

Səriyyə həsrətlə ərini gözlər.

Rusvay edibdisə bir idarəni,

Tapdayıb bəşəri insafı, dini,

İdarə edirsə Yaşarı kini,