Son dövrlərdə teatr zallarına üz tutanların sayı yenidən artmağa başlayıb, amma bu artım təkcə rəqəmlərlə ölçülən bir dəyişiklik deyil ,bu, daha çox insanların iç dünyasına qayıdış cəhdidir.
Rəqəmsal ekranların, sosial şəbəkələrin və sürətli informasiyanın həyatımızı tam əhatə etdiyi bir dövrdə teatr bir növ “dayan və düşün” məkanı kimi yenidən dəyər qazanır. İnsanlar artıq təkcə əyləncə yox, hiss etmək, düşünmək və özünü tapmaq üçün səhnəyə üz tutur. Tamaşaçı qaranlıq zalda oturarkən qarşısında baş verən canlı oyunun bir parçasına çevrilir ,bu, heç bir ekranın verə bilmədiyi bir hissdir.
Bununla belə, teatr auditoriyası hələ də sabit və geniş deyil. Daha çox gənclər arasında maraq artsa da, bu maraq davamlı deyil. Bir çoxları üçün teatr hələ də “nadir gedilən mədəni tədbir” kimi qalır. Amma maraqlı olan odur ki, bir dəfə teatrı kəşf edən insan çox vaxt yenidən qayıdır. Çünki səhnədəki canlı emosiyalar, aktyorun nəfəsi, sükutun özü belə tamaşaçıya toxunur.
Teatrın gücü ondadır ki, o, insanı passiv izləyici kimi saxlamır , düşündürür, narahat edir, sual verir. Bəzən bir səhnə insanın içində illərlə gizlənən hissləri oyadır. Məhz buna görə də teatr təkcə incəsənət deyil, həm də bir növ mənəvi güzgüdür.
Son illərdə repertuarların yenilənməsi, müasir mövzulara toxunulması və gənc rejissorların səhnəyə gəlməsi də tamaşaçı marağını artıran əsas amillərdəndir. İnsanlar öz həyatına yaxın mövzuları səhnədə görmək istəyir , ailə, sevgi, sosial problemlər, müharibə, kimlik axtarışı kimi mövzular teatrı daha canlı edir.
Bununla belə, teatrın tam kütləviləşməsi üçün hələ yol var. Reklam, maarifləndirmə və məktəblərdən başlayan mədəni tərbiyə bu prosesdə həlledici rol oynaya bilər. Çünki teatr yalnız səhnədə baş verən hadisə deyil, cəmiyyətin özünü anlaması üçün bir vasitədir.
Bəlkə də ən doğru sual “teatra gedənlər çoxdurmu?” yox, “teatr insanlara nə qədər toxuna bilir?” sualıdır. Əgər bir tamaşa bitəndən sonra zalda bir anlıq sükut yaranırsa, deməli teatr hələ də yaşayır…
Bütün xəbərlər Facebook səhifəmizdə
USD
EUR
GBP
RUB