MƏHƏBBƏT ADLI
Bir duyğu canlanır ürəyimizdə,
Sənin də, mənim də məhəbbət adlı.
Könül laylalanır gözlərimizdə,
Sənin də, mənim də səadət adlı.
Eşqin şən sədası var səsimizdə,
Sənin də, mənim də məhəbbət adlı.
Ümid dalğalanır həvəsimizdə,
Sənin də, mənim də şəkərdən dadlı.
Sevib-sevilməkdi gərəyimiz də,
Sənin də, mənim də məhəbbət adlı,
İstək alovlanır sözlərimizdə,
Sənində, mənim də sevgiyə bağlı.
Ömür xatirədir izlərimizdə,
Sənin də, mənim də məhəbbət adlı.
Dirilir arzular nəfəsimizdə,
Sənin də, mənim də bahar ovqatlı.
QALDI
Taleyim küsdürdü qəlbimi mənim,
Göynədikcə sinəm, hey susdu dilim,
İstədim dərdimin sirrini bilim,
Arzu-istəklərim sözümdə qaldı.
Bahar, yayım qarlı qışdı könlümdə,
Sevinc payım qəm-kədərdi ömrümdə,
İstədim ki, görəm xoş gün ilimdə,
İntizar həsrəti gözümdə qaldı.
İmtina eylədim məhəbbətimdən,
Eşqim kədərləndi səxavətimdən,
Axtardım, yenə də tapım sevgimdən,
Qəmli bir xatirə izimdə qaldı.
EŞQƏ DÜŞMƏDİM
Sevgisi ağladar əsl sevəni,
Mən özümü, nə özgəni sevmədim.
Ya qulu olmadım, ya da ağası,
Eşqin hüzurunda boyun əymədim.
Tapılmaz dərmanı, olmaz əlacı,
Çünki kədəri var, zəhərdən acı.
Sevgi-məhəbbətdən həsrət adlı
Qəlbimə intizar donu geymədim.
Dalmadım xəyala, qalıb nigaran,
Hicranın qəmindən etmədim üsyan.
Dilimdə sus dedim bəxtimə dayan,
Könül sındırmadım, xətrə dəymədim.
Bil ovçudur ki, eşq şikar olduğun,
Gör nələr çəkibdir cəfadan Vurğun,
Bildim əfsanədir Leyli və Məcnun,
Bunca mən özümü belə öymədim.
SORUŞMA MƏNDƏN
Atəşim, öz odum yandırsın məni,
İstəmirəm oda çəkəm özgəni.
Mən necə danışım sənə sirrimi,
Dindirib dərdimi soruşma məndən.
Yazılıb sinəmdə oxunmaz dastan,
Hərdən ürək sirrin dil susur demir.
Qəflətdə lal olur günahsız insan,
Dindirib dərdimi soruşma məndən.
Saflığın sandığı bağlandı qaldı,
Loğman cəllad olub qılıncı çaldı.
Sən də dərd oduna alışma qəmdən,
Dindirib dərdimi soruşma məndən.
Dünya hər gələnin qibləgahıdı,
İnsan nəfsinin qul övladıdı,
Hər kim ki, yıxıldı öz günahıdı,
Dindirib dərdimi soruşma məndən.
ACI TALEYİM
Könlüm qəmləndikcə gözüm qan ağlar,
Açılmaz üzümə nurlu sabahlar.
Yoxdur mənə qəlbən həmdəm insanlar,
Mehrimdən varımı itirmişəm mən.
Talanıb taleyim, tapdalanıbdı,
Gözümdə zülmün mehri qalıbdı.
Fələk uğurumu məndən alıbdı,
Cənnətdən narımı itirmişəm mən.
Xəzan baharımı qışa döndərdi,
Bəxtim dərd üzünü mənə göstərdi.
Ruzi çiçəyimi müxənnət dərdi,
Bağımdan barımı itirmişəm mən.
Qəlbimin avazı dondu qəlbimdə,
Sükut özünə yurd saldı qəlbimdə,
Haqq sözüm dilimdə, mizrab əlimdə,
Sinəmdən tarımı itirmişəm mən.
Zaman zalım oxun sancdı sinəmə,
Yüz min loğman gəlsə bir əlacı yox.
Sevgi-məhəbbətdən şikayətim çox,
Qəmxaram, nazımı itirmişəm mən.
Canım cansız qalıb can otağımda,
Şəfqət daşa dönüb dil-dodağımda,
Qalmışam tabutum öz qucağımda,
Ümid sabahımı itirmişəm mən.
Sən bir təsəlli de, xəyala dalım,
Unudub bir anlıq acı kədəri,
Şirin arzuların qoynunda qalım,
Səbri-qərarımı itirmişəm mən.
İlhaməyəm, ömrüm zülmətə düşdü,
Zülmətdən zülmlü qürbətə düşdü.
Qürbətdən bəlalı möhnətə düşdü,
Ürək sirdarımı itirmişəm mən.
YAZIĞIM GƏLİR
Baxanda bəşəri qəlbən duymayan,
Xəbis niyyətindən uzaq durmayan,
Görə-görə miskinlikdən doymayan,
Kor olan gözlərə yazığım gəlir.
Şairlik yükünü çəkmək istəyən,
Özünü əbədi əkmək istəyən,
Sözü sözə qatıb içmək istəyən,
Doğranmış sözlərə yazığlm gəlir.
Üzündə müdriklik nuru olmayan,
Kamil insanlıqdan soraq almayan,
İlk gündən əlamət izi qalmayan
Bozarmış üzlərə yazığım gəlir.
Nizami, Nəsimi gör nələr yazıb,
Quran da qələmlə xəzinə qazıb,
Bəs kimdi o həzrət yuxular yozub,
Əsilsizlər, sizlərə yazığım gəlir.
Könül laylasında qış baharımdı,
İlahi bəxş edən ruh avazımdı,
Şeir aləmində vəhdət lazımdı,
Nəfsi əlillərə yazığım gəlir,
Saxta şairlərə yazığım gəlir.
QALDI
Taleyim küsdürdü qəlbimi mənim,
Göynədikcə sinəm, hey susdu dilim,
İstədim dərdimin sirrini bilim,
Arzu-istəklərim sözümdə qaldı.
Bahar, yayım qarlı qışdı könlümdə,
Sevinc payım qəm-kədərdi ömrümdə,
İstədim ki, görəm xoş gün ilimdə,
İntizar həsrəti gözümdə qaldı.
İmtina eylədim məhəbbətimdən,
Eşqim kədərləndi səxavətimdən,
Axtardım, yenə də tapım sevgimdən,
Qəmli bir xatirə izimdə qaldı
Könlüm qəmləndikcə gözüm qan ağlar,
Açılmaz üzümə nurlu sabahlar.
Yoxdur mənə qəlbən həmdəm insanlar,
Mehrimdən varımı itirmişəm mən.
Talanıb taleyim, tapdalanıbdı,
Gözümdə zülmün mehri qalıbdı.
Fələk uğurumu məndən alıbdı,
Cənnətdən narımı itirmişəm mən.
Xəzan baharımı qışa döndərdi,
Bəxtim dərd üzünü mənə göstərdi.
Ruzi çiçəyimi müxənnət dərdi,
Bağımdan barımı itirmişəm mən.
Qəlbimin avazı dondu qəlbimdə,
Sükut özünə yurd saldı qəlbimdə.
Haqq sözüm dilimdə, mizrab əlimdə,
Sinəmdən tarımı itirmişəm mən.
Zaman zalım oxun sancdı sinəmə,
Yüz min loğman gəlsə bir əlacı yox.
Sevgi-məhəbbətdən şikayətim çox,
Qəmxaram, nazımı itirmişəm mən.
Canım cansız qalıb can otağımda,
Şəfqət daşa dönüb dil-dodağımda,
Qalmışam tabutum öz qucağımda,
Ümid sabahımı itirmişəm mən.
Sən bir təsəlli de, xəyala dalım,
Unudub bir anlıq qəmi, kədəri,
Şirin arzuların qoynunda qalım,
Səbri-qərarımı itirmişəm mən.
İlhaməyəm, ömrüm zülmətə düşdü,
Zülmətdən zülmlü qürbətə düşdü.
Qürbətdən bəlalı möhnətə düşdü,
Ürək sirdarımı itirmişəm mən.
BAĞIŞLAYA BİLMƏRƏM
Ayrılıq hey döyür könül qapısın,
Döyünür ürəyim de, necə dözüm,
De, səndən əlimi de, necə üzüm,
Daha bağışlaya bilmirəm səni.
Cəfa çəkir məni öz ocağına,
Həsrət atır məni qəm qucağına,
Dönsəm də bir anlıq eşq qonağına,
Daha bağışlaya bilmirəm səni.
Sənin məhəbbətin deyil mənimlə,
Tənha qovuşuram qəmli qəmimlə,
Mən necə yaşayım, sevib səninlə,
Daha bağışlaya bilmirəm səni.
Bütün gündüzlərim zülmətə dönsə,
Məhəbbət günəşim ruhumda sönsə,
Eşqim üz döndərib məndən incisə,
Daha bağışlaya bilmirəm səni.
XƏYALLAR, XATİRƏLƏR
Xəyallara qoşulublar,
Ürəyimdə xatirələr.
Bir-biriylə danışırlar,
Necə keçdi ötən illər.
Xatirələr bənzəyirlər,
İsti, soyuq fəsillərə.
Xəyallarım izləyirlər,
Ürəyimdən keçsə nələr.
Xatirələr, xatirələr,
Hər günüm sizinlə ötər.
Xatirələr, xatirələr,
Ömrün arxasıyla gələr.
Xəyallarım xatırlayar,
Keçmişimin mənzərəsin.
Xatirələr yada salar,
Məhəbbətdən söz incisin.
ŞAİRİN
Bir bulud dayanıb başımın üstə,
Hər il yaş gətirir yaşımın üstə.
Kədərin izi var qaşımın üstə,
Görmürəm dərdinə qalan şairin.
Sirrimi heç kimə yarı bölmərəm,
Qürbətdə məzarım, deyib ölmərəm,
Yanmaram, od tutub yansam sönmərəm,
Varmı ki, halına yanan şairin?
Zəlimxan, Osman da bizim ellidir,
Şeir sənətində ürəkdillidir,
Hamının yazdığı xalqa bəllidir,
Olur hərdən qəlbi duman şairin.
Cəlladdan cəllada şikayətim yox,
Nə varım, dövlətim, imarətim yox,
Kimsənin yanında qəbahətim yox,
Kimdi dediyini qanan şairin.
Zövqüm təbiətin zövqünə uyğun,
Duymazsan ürəkdə yoxdusa duyğun,
Xəyallara dalğın olsa da yorğun,
Olmaz yazdığında yalan şairin.
FAYDASI YOXDUR
Bir gün gələcəksən məzarım üstə,
Baxıb məzarıma ağlayacaqsan.
Gözlərindən axan göz yaşlarının,
Özün biləcəksən faydası yoxdur.
Məzarım üstünə qoyub getdiyin,
Güllər solacaqdı sən gedən kimi.
Mən ki, yoxam, daha məni sevməyin,
Özün biləcəksən faydası yoxdur.
Çəkmə bu əzabı, bir daha gəlmə,
Yoxluğu özünçün bir varlıq bilmə.
Bir gün də gələcək, gəlib-getməyin,
Özün biləcəksən faydası yoxdur.
Onsuz da bir zaman unudacaqsan,
Qəbrimin üstünə gəlməyəcəksən.
Asta pıçıldayıb sən deyəcəksən,
Axı, bu getməyin fadası yoxdur.