MƏN SƏNİ ELƏ SEVİRDİM VƏTƏN
Mən səni elə sevirdim, VƏTƏN
Şəhid qəbirlərinə
qərənfillər düzülməmişdi,
Xocalı əsir düşməmişdi.
Mən səni elə sevirdim, VƏTƏN
Quşlar göy üzünü sevəntək.
Mən səni elə sevirdim, VƏTƏN
Pioner balaların gül daşiyirdı
Bolşeviklərin bəzəkli məzarına,
Proletar balaların inanirdi
Kommunizm nagılına.
Bir də
səni o cürə sevməmək
o vaxt
Gəlməzdi heç kəsin ağlına.
Mən səni elə sevirdim, VƏTƏN
Çünki
sən
məndən çox
özgənin idin
o vaxt.
MƏN DAHA SƏNİ SEVƏCƏK QƏDƏR
Gözüm günahlara,
Könlüm sevdalara,
Dilim yalanlara alışdı.
Öldürdüm,
bir günahsız kəpənəyin
günahına batdım.
Mən daha
səni sevəcək qədər
məsum deyiləm, zavallım!
***
Atalar
ata ocağında
artıq olanda,
Analar
artıq yaşadığı üçün
utananda,
dünyanın
ən xanım qızları
çiyinlər üstə gəlin köçəndə,
kişilərin əli
dizinə dirənəndə,
ölümün ən gözəl,
ən dadlı vaxtı olur körpə.
Torpaq yiyəsiz olanda,
Adam urvatsız.
Şər vaxtı
xaraba bir evin damında
bayquş ulayanda,
ölümün ən gözəl,
ən dadlı vaxtı olur körpə.
Şər bəxtinə güləndə,
dörd divar arasında
tək – tənha,
Yaşlı bir qadın öləndə
Və külək əsəndə
divarların səssizliyindən
qulaqların
inim - inim inləyəndə,
ölümün ən gözəl,
ən dadlı vaxtı olur körpə.
BALIQLAR AĞLAMAZLAR Kİ...
Mələklər qonası çiyinləri yox,
Su yuyub aparar günahlarını.
Balıqların gözləri
su rəngində,
dupduru.
Balıqlar,
balıqlar ağlamazlar ki...
Gorları yox,
kəfən geyməzlər
əyinlərinə.
dünyanın
alını-qalını
balıqlar almazlar
eyinlərinə.
Naqqalar,
kilkələr,
sazan balıqlar.
hərdən su yolunu azan balıqlar.
bu paşa balıqlar,
bu xan balıqlar.
Bu naşı balıqlar,
bu xam balıqlar,
tilova düşərlər,
tora düşərlər,
balıqlar,
balıqlar ağlamazlar ki...
MƏN SƏNİ BELƏ TANIDIM HƏYAT
Sən atamın dərdi qədər kübar,
Anamın göz yaşları qədər zalım.
Bir uşaq oyuncağı kimi aldadıcı,
Bir yalan qədər məsum.
Daşlara adlar yazacaq qədər
vəfasız...
****
Mən öylə bir yerdəyəm,
Mən öylə bir zamanda.
SƏN-i gəzirəm,
SƏN-i
Bu can ilə cahanda.
Qapı – qapı dolaşdım,
Toz – torpağa bulaşdım.
Sükür !
SƏN-ə ulaşdım,
Əl çəkdim bu məkandan.
Ovuc - ovuc dən kimi
Torpaqlara əkildim.
Vardan yoxa çəkildim
SƏN-i bildiyim andan.
****
Gəlib çıxmadı
başıbatmış qaranquş,
bu yaz elə gecikdi ki...
Dedim bəlkə
yaz gələndə
anam gələ,
evini sahmana salmağa.
Səməni göyərtməyə
elə tələsərdi anam.
Yaz da vaxtında gələrdi,
bəlkə də tez.
Qoxlayıb keçərdi bənövşələri
dəyməzdi,
Elə bilərdi
inciyər yaz.
Amma
anam quşlar misali
Payızda köçüb getdi.
Gəlib çıxmadı
başıbatmış qaranquş
Bu yaz elə gecikdi ki...
ALLAHINI SAYMAYAN UŞAQ
Mən bir sevda yaşında,
Sən bir məzar başında
oynayan uşaq.
Nə olar daş olanda,
Torpağın da,
daşın da,
Allahı var,
Allahını saymayan, uşaq.
Çıxıbsan
ağac başına,
Çatarsan
ölüm yaşına,
Tanrın bir məzar
daşına
Bükər səni,
Allahını qarğıyan, uşaq.
Ölümə çapırsan
qamış atında,
Bir şeytan işi var
vallah zatında.
Üzüb ayağını torpağın üstdən,
Ay uşaq,
ay bala,
göyə çəkmə çox,
Bir də görərsən,
Tanrının ehtiyacı yox,
bəndəyə
sən adında,
Allahıyla çilingağac oynayan, uşaq.
MƏN SƏNİ SEVMƏDİM HEÇ
Quşların dimdiyində gəldi bu yaz,
Qanadında köçüb getdi.
Yağışlar yarpaqları dimdiklədi,
Ac sərçələr pəncərəmi,
Amma mən səni sevmədim heç,
Sadəcə çox istədim,
lap çox.
Gözlədim,
canlılar həsrətlə
baharı gözləyəntək.
can atdım sənə,
quşlar göy üzünə can atantək.
Amma mən səni sevmədim heç,
Sadəcə çox istədim,
lap çox...
Gülnarə Cəmaləddin
***
Qoymadılar,
daş atdılar
şüşə ürəyimi
neçə yol
qırdılar
çatdatdılar.
Yoxsa mən adam doğulmuşdum
adam olacaqdım
amma
sapand daşıyla
ən çox sevdiyim qaranquşu
qanadıından vurdular.
Qanadı qırılan quş
Yaşamadı,
bələndi öz qanına.
Anam allahı köməyə çağıranda
göyə baxardı.
öləndə
qapıya baxdı
bir də
bir də nakam balasının şəklinə.
mən anamı itrəndən
dünya anasız qaldı.
Çiynim qırılsın
qoymadılar
anamı özüm alım çiynimə.
Atamın ölümü kişiydi
güclüydü əlləri kimi.
qırmışdılar ürəyini
qırılmış ürəyini
ovcuna yığıb getdi.
Gözüm tökülsün
qoymadılar atamı
atamı
özüm ağlayım doyunca.
dedilər gedənin ardınca ağlamaq
gəlmir
gəlmir
Allahın xoşuna.
qaldırıb özümü
çırpdım
çırpdım dünyanın başına.
***
Xarabadır
Uçuq yurddur
Qəm
Sinəm üstə bir qurddur
Ölüm də məni qorxutmur
Ulama, bayquş
ulama.
MƏNDƏN OLSAYDI
Bu abi – kövsər iksirin
İçərdim... məndən olsaydı.
Seçimi lövhi -məhfuzdan
Seçərdim... məndən olsaydı.
Qarayla bildim ağını,
Şeytanla böldüm sağımı,
Ahım ilə Qaf dağını,
Yıxardım... məndən olsaydı.
Dustağam, dardı mədfənim,
Bu hücrədə çıxdı canım.
Yırtıb, ruhumun kəfənin
Çıxardım... məndən olsaydı.
***
Əvvəli
iməkləməkdi,
sürünməkdi,
hər kəsin üzünə
gülümsəməkdi.
Başının üstündə Allahdı,
ayağının altında torpaqdı.
Anladıqca,
anladıqca,
işin- peşən ağlamaqdı.
Axırı
beş arşın ağdı,
bir ovuc torpaqdı.
Yaşamaq
öz – özünlə
gizlənpaç oynamaqdı.
***
Payız leysanları başlar içində,
Talayar ruhunu payız sazağı.
Başlar qəribliyi qoca dünyanın
Doğmalar köçəndə,
dostlar köçəndə.
Kədər cilvələnər ,dərd daldalanar,
Tutaş kipriyində titrər göz yaşı,
Ələnər başına dünyanın daşı,
Doğmalar köçəndə,
dostlar köçəndə.
Bir qapı çırpılar üzünə qəfil,
Azalar dünyaya ərkin, gileyin,
Sıxılar qüssədən ,qəmdən ürəyin,
Doğmalar köçəndə,
dostlar köçəndə.
MƏNİM GƏNCLİYİM
Xarabalıqda bitən çiçək kimiydi
Mənim gəncliyim.
Ləçəkləri qəlpələrdən didik – didik,
Cırıq – cırıqdı.
Mənim gəncliyim
yalın ayaqlarla
Azadlıgı üçün yürüdü meydanlara.
Sənin tay tuşların
ata olur
ana olur
gəlin olur
gənc dost!
Mənim tay tuşlarım
əsir düşdü
şəhid oldu.
Biz hər səhər mərmi səsinə oyanıb
hər gecə quşlar kimi mürgülədik.
Sənin tay tuşların
nəğmə qoşur
şeir yazır.
Biz cəsədlərlə torpağa yazdıq ən gözəl şeirimizi.
Aynalara baxıb saçlarımıza sığal çəkmədik,
Aynalar utanar deyə
örtdük aynaların üzünü
Ağ mələfələrlə
Hər gün gözlərimiz danışdı
kipriklərimizin titrəyişiylə
Və hər gün ağı dedik
səngərlərdə ölən gəncliyimizə.
Sən indi gəncsən
güclüsən
gözəlsən
Qoy olsun.
Amma mən gəncliyimi yaşamadım desəm
gülmə.
Biz ağaclara
divarlara
torpaqlara yazdıq ismimizi qanımızla
Itkin düşməsin deyə.
Nə nimdaş paltarımızdan
Nə də yalın ayaqlarımızdan utandıq.
Yalnız düşmənə əsir düşən bayrağımızdan
Bir də
bir də
şəhid olan dostlarımızdan
utandıq
gənc dost.
SU
Uşaq kimi üzümə
matdım – matdım
baxan su
dağları qayaları
altdan – altdan
yıxan su.