Düz qırx ildir bir ümidlə yaşayıram yaltaq olum,
Peşəkarlar aman vermir, mən həvəskar ortaq olum.
Od püskürən asfaltlarda dizin-dizin sürünürəm,
Mələk, iblis donu geyib al qumaşa bürünürəm.
İlin dili çıxarmaqdan acılaşıb dilim-ağzım,
Sözümə də daha baxmır səs tellərim kal boğazım.
Döymədiyim qapı qalmır, getmədiyim ocaq başı,
Sanki bir əl yuxarıdan qəsdə durub mənə qarşı.
Hansı qulpdn yapışıraməlim qalır sonda boşda,
-Gecikmisən, Ramiq Muxtar, bizə lazım olan yaşda
Bu səs mənə tanış gəldi, döndüm geri,
Gördüm bic-bic gülümsəyir xalq sevməyən xalq şairi.
-Bu yol beşikdən başlanır, çağa dövrün keçməmisən.
Bizim kimi "Malış, "Smes", paraşok, süd içməmisən,
Ana südü içənlərdən tam peşəkar yaltaq olmaz.
Olsa da o yaltaqların, bu həyatda izi qalmaz.
Vallah, qardaş, cərgəmizdə yox bir dənə boş yerimiz.
Ya da gözlə, növbəyə dur, rəhmətə gedək birimiz.
Ramiq Muxtar