Səhər avtobusda, günorta işdə, axşam gəzintidə… Qulaqcıq artıq həyatımızın ayrılmaz hissəsinə çevrilib. Musiqi dinləyirik, videolara baxırıq, telefonla danışırıq. Bəzən isə elə olur ki, qulaqcığı saatlarla qulağımızdan çıxarmırıq. Üstəlik, ətrafdakı səs-küyü eşitməmək üçün səsi maksimuma qaldırırıq. Amma heç düşünürükmü ki, bunun əvəzini bir gün eşitmə qabiliyyətimizlə ödəyə bilərik?
Eşitmək insanın ən böyük nemətlərindən biridir. Bir körpənin ilk gülüşünü, ananın səsini, sevdiyimizin “necəsən?” sualını, quşların cəh-cəhini eşitmək həyatın ən gözəl hisslərindəndir. Təəssüf ki, biz bu nemətin dəyərini çox vaxt onu itirmək təhlükəsi ilə üzləşəndə anlayırıq.
Yüksək səslə və uzun müddət qulaqcıqdan istifadə daxili qulaqdakı həssas hüceyrələrə zərər verə bilər. Bu hüceyrələr zədələndikdə isə onları bərpa etmək mümkün olmur. Əvvəlcə qulaqda cingilti başlayır, sonra bəzi səslər əvvəlki qədər aydın eşidilmir. İnsan bunu yorğunluq hesab edir, amma problem yavaş-yavaş böyüyür.
Ən çox narahat edən məqamlardan biri də odur ki, bu risk təkcə yaşlılara aid deyil. Bu gün yeniyetmələr və gənclər saatlarla qulaqcıqla gəzir, yüksək səs isə onlar üçün adi hala çevrilib. Halbuki gənc yaşda yaranan eşitmə problemləri gələcək həyat keyfiyyətinə ciddi təsir göstərə bilər.
Bəzən deyirik: “Mənə heç nə olmaz.” Amma sağlamlıq elə bir sərvətdir ki, onu itirdikdən sonra peşman olmaq fayda vermir. Musiqidən zövq almaq gözəldir, amma bu zövq sağlamlığımız hesabına olmamalıdır.
Mütəxəssislər qulaqcıqdan istifadə zamanı səsi maksimum həddə qaldırmamağı, təxminən 60 faizdən artıq etməməyi və hər 60 dəqiqədən bir qulaqlara istirahət verməyi tövsiyə edirlər. Kiçik görünən bu vərdişlər gələcəkdə eşitmə sağlamlığımızı qorumağa kömək edə bilər.
Bəzən həyat bizə ən vacib xəbərdarlıqları səssiz şəkildə edir. Qulaqlarımız da həmin xəbərdarlıqlardan birini göndərir. Gəlin, musiqinin səsini bir az azaldaq ki, həyatın səsini uzun illər eşidə bilək.