Uşaqlığımızdan hamımızın yaddaşında eyni mənzərə var. Soyuqdəymə olanda nənə dərhal cökə çayı dəmləyər, boğaz ağrıyanda bal ilə limon qarışdırar, qarın ağrıyanda nanə çayı verərdi. O vaxt bunlar bizə təkcə müalicə yox, həm də qayğı və sevgi kimi görünürdü. Elə buna görə də bu gün də bir çox insan xəstələnən kimi ilk növbədə türkəçarəyə üz tutur.
Əslində xalq təbabəti əsrlər boyu formalaşıb və bəzi üsulların müəyyən faydası da var. Məsələn, bitki çayları orqanizmi rahatlaşdıra, isti maye boğazı yumşalda, bəzi təbii məhsullar immunitetə dəstək ola bilər. Amma bu, onların bütün xəstəlikləri sağalda biləcəyi anlamına gəlmir.
Təəssüf ki, sosial şəbəkələrdə “möcüzəvi müalicə” adı ilə yayılan məsləhətlər insanların sağlamlığını riskə atır. Kimisi şəkərli diabeti bitkilərlə sağaltdığını deyir, kimisi xərçəngə çarə tapdığını iddia edir. Ümidsiz vəziyyətdə olan insanlar isə bəzən bu vədlərə inanaraq vaxt itirir. Halbuki bəzi xəstəliklərdə gecikən hər gün həyati əhəmiyyət daşıyır.
Türkəçarənin üstünlüyü ondan ibarətdir ki, bəzi hallarda sadə narahatlıqları yüngülləşdirə, insanı rahatlaşdıra və psixoloji olaraq özünü daha yaxşı hiss etdirməyə kömək edə bilər. Lakin çatışmazlıqları da az deyil. Bitkilərin də əks təsiri ola bilər, allergiya yarada bilər, qəbul edilən dərmanlarla qarşılıqlı təsirə girə bilər. Ən təhlükəlisi isə ciddi xəstəliklərin müalicəsini gecikdirməsidir.
Sağlamlıq sınaq meydanı deyil. Nənələrimizin məsləhətlərinə hörmətlə yanaşmaq olar, amma onları tibbin yerinə qoymaq düzgün deyil. Xalq təbabəti dəstək vasitəsi ola bilər, əsas müalicə üsulu isə elmi əsaslara söykənən tibb olmalıdır.
Çünki insan sağlamlığı eşitdiyimiz hər məsləhətə yox, sübut olunmuş müalicəyə əmanət edilməlidir. Bəzən bir fincan bitki çayı rahatlıq gətirə bilər, amma doğru diaqnozu və vaxtında müalicəni heç nə əvəz edə bilməz.