Son illərdə ən çox işlədilən cümlələrdən biri budur: "Vaxtım yoxdur."
Kitab oxumağa vaxt yoxdur. İdman etməyə vaxt yoxdur. Ailə ilə söhbətə vaxt yoxdur. Dostla görüşməyə vaxt yoxdur. Hətta bəzən özümüzü dinləməyə belə vaxt yoxdur.
Amma maraqlıdır ki, günün sonunda telefonun ekran vaxtına baxanda bəzən dörd, beş, hətta altı saatın hara getdiyini görürük.
Bəlkə problem vaxtın azlığında deyil?
Hər bir insana gün ərzində eyni – 24 saat verilir. Bu vaxt nə varlı üçün uzanır, nə kasıb üçün qısalır. Nə vəzifəli şəxs əlavə saat alır, nə də tələbə. Fərq yalnız həmin saatlardan necə istifadə olunmasındadır.
Müasir həyat bizi elə məşğul edib ki, bəzən vaciblə təcilini qarışdırırıq. Telefon zənginə dərhal cavab veririk, amma aylardır valideynimizlə uzun-uzadı söhbət etmirik. Elektron məktubları vaxtında oxuyuruq, amma çoxdan almaq istədiyimiz kitabı bir kənara qoyuruq.
Daha qəribəsi odur ki, biz vaxtı xərclədiyimizi hiss etmirik. Beş dəqiqə sosial şəbəkəyə baxmaq istəyirik. Bir də başımızı qaldıranda bir saat keçib. Bir videodan digərinə, bir paylaşımın ardınca növbətisinə keçirik. Günün sonunda isə "heç nə etmədim" hissi yaranır.
Əslində, vaxtı oğurlayan həmişə böyük işlər olmur. Onu ən çox kiçik, amma təkrarlanan vərdişlər aparır.
Həyat isə gözləməyi sevmir. "Sonra edərəm" dediyimiz işlər bəzən heç vaxt edilmir. "Bir gün gedərəm" dediyimiz yerlərə bəzən heç vaxt gedə bilmirik. "Sonra zəng edərəm" dediyimiz insanlar isə hər zaman bizi gözləmir.
Bəlkə də zamanın ən böyük xüsusiyyəti onun səssiz keçməsidir. O, xəbərdarlıq etmir. Nə səs salır, nə də dayanır. Sadəcə keçir.
Ona görə də bəzən "vaxtım yoxdur" deməzdən əvvəl özümüzdən soruşmalıyıq: Vaxtım həqiqətən yoxdur, yoxsa onu fərqli şeylərə sərf edirəm?
Çünki həyat bizə hər gün 24 saat hədiyyə edir. Sabah isə həmin hədiyyənin yenidən veriləcəyinə heç kim zəmanət vermir.