Bəzən insan səhər yuxudan oyananda artıq yorğun olur. Sanki gecə boyu yatmayıb, uzun bir yol gəlib. Gün ərzində səbəbsiz halsızlıq, gözlərdə ağırlıq, heç nəyə həvəsin qalmaması insanın içində görünməyən bir yükə çevrilir. Ən qəribəsi isə budur ki, nə qədər dincəlsən də, özünə gələ bilmirsən. Saatlarla yatırsan, amma bədən yenə yorğun, ruh yenə narahat qalır. Bu vəziyyət təkcə fiziki yorğunluq deyil, bəzən insanın daxilində yığılan stressin, sıxıntının və emosional yüklərin səssiz nəticəsidir.
Müasir həyatın sürəti insanı fərq etmədən tükəndirir. Daim telefona baxmaq, sosial şəbəkələrdə başqalarının “mükəmməl həyatlarını” izləmək, öz problemlərini içində saxlamaq və hər şey yaxşıymış kimi davranmaq insanın enerjisini yavaş-yavaş əlindən alır. İnsan bir müddət sonra sadəcə bədəni ilə yaşayır, ruhu isə yorulur. Elə buna görə də bəzən heç bir iş görmədən belə özümüzü tükənmiş hiss edirik.
Yuxululuq da çox vaxt bədənin verdiyi səssiz siqnaldır. Orqanizm sanki “dayan” deməyə çalışır. Çünki insan yalnız fiziki olaraq deyil, psixoloji olaraq da dincəlməyə ehtiyac duyur. Bəzən bir insanın ən böyük yorğunluğu danışa bilmədiyi fikirlərdən, içinə atdığı hisslərdən yaranır. Gülümsəyib hər şey qaydasındadır demək asandır, amma daxilində davamlı savaşmaq insanı sakitcə yorur.
Mütəxəssislər bildirirlər ki, davamlı yorğunluq bəzən vitamin çatışmazlığı, yuxu pozğunluğu və ya digər sağlamlıq problemləri ilə əlaqəli ola bilər. Amma emosional yüklənmə, təşviş və stress də bu vəziyyətin əsas səbəblərindən biridir. İnsan özünü yalnız işdən deyil, həyatdan da yorğun hiss etməyə başlayır. Günlər bir-birini təkrarlayır, motivasiya azalır və ən sadə işlər belə ağır görünür.
Bəlkə də insanın ən çox ehtiyacı olan şey bir az sakitlikdir. Özünü məcbur etmədən nəfəs almaq, bir müddət hər şeydən uzaq qalmaq, hisslərini gizlətmədən yaşamaq… Çünki bəzən yorğun olan bədən deyil, ruh olur. Ruh yorulanda isə heç bir yuxu insanı tam dincəldə bilmir.