İnternat məktəblərində valideyn himayəsindən kənar böyüyən uşaqlara dövlət tərəfindən qayğı göstərilsə də, onların yaşadıqları boşluq çox vaxt görünməyən, amma dərin bir iz kimi qalır. Rəqəmlərlə, hesabatlarla ölçülməyən bu boşluq onların uşaqlığını, yeniyetməliyini və gələcəyə baxışını səssizcə formalaşdırır.
Bu uşaqlar üçün ən böyük ehtiyac təkcə yemək, geyim və təhsil deyil. Ən böyük ehtiyac isti bir ailə sözü, gecələr rahat yatmaq üçün bir “narahat olma, yanındayam” cümləsidir. Dövlət qayğısı bu fiziki ehtiyacları qarşılasa da, emosional boşluğu tam doldurmaq həmişə mümkün olmur. Çünki ailə yalnız sosial bir qurum deyil, həm də insanın daxili dayaq nöqtəsidir.
Valideyn himayəsindən məhrum böyüyən uşaq çox vaxt içində səssiz bir sual daşıyır: “Mən niyə təkəm?” Bu sualın cavabı bəzən heç vaxt tapılmır. Onlar böyüdükcə daha da sərtləşir, daha az danışır, daha çox içlərinə qapanırlar. Bəziləri güclü görünməyi öyrənir, amma içlərində hər zaman bir çat qalır.
İnternat mühiti bəzən qayda və nizamla təhlükəsiz görünə bilər, amma uşaq ruhu üçün ev istiliyini əvəz etmək çətindir. Bir uşağın uğurlu insan kimi formalaşması təkcə təhsil imkanları ilə deyil, sevgi və diqqətlə də bağlıdır. Sevgi olmayan yerdə böyüyən uşaq, çox vaxt özünü yarımçıq hiss edir.
Bununla belə, bu uşaqların içində çox böyük bir güc də var. Onlar həyatı erkən yaşda tanıyır, çətinliklərlə daha tez üzləşir və bəzən digərlərindən daha dözümlü olurlar. Amma bu dözümlülük heç vaxt itirilmiş uşaqlığın yerini doldurmur.
Əslində cəmiyyətin borcu təkcə bu uşaqlara qayğı göstərmək deyil, onları hiss etməkdir. Onlara sadəcə sistemin bir parçası kimi yox, gələcəyin tam hüquqlu insanı kimi yanaşmaq lazımdır. Çünki hər uşaq sevgi ilə böyüməyə layiqdir və heç bir uşaq “sınıq” böyüməyə məhkum olmamalıdır”.