Bu gün muzeylərə baxanda qəribə bir hiss yaranır. Sanki bu məkanlar bizim üçün yox, daha çox kənardan gələnlər üçündür. Zalların içində dolaşan simalara diqqətlə baxanda görürük ki, orada daha çox əcnəbi turistlər var, yerli sakinlər isə ya çox azdır, ya da ümumiyyətlə görünmür.
Bu mənzərə düşündürücüdür. Axı muzeylər bir xalqın yaddaşıdır, keçmişinin səsi, kimliyinin aynasıdır. Bəs necə olur ki, bu aynaya ən az baxan elə həmin xalqın özü olur?
Gündəlik həyatın sürəti, sosial şəbəkələrin cazibəsi, bəlkə də maraq çatışmazlığı bizi tariximizdən bir az da uzaq salır. Halbuki o vitrinlərdə qorunan hər bir eksponat bizim keçmişimizdən bir parça, bizim hekayəmizin davamıdır. Onlara baxmaq sadəcə baxmaq deyil, özünü tanımaqdır.
Əcnəbilər gəlir, diqqətlə baxır, öyrənir, heyran qalır. Biz isə yanından ötüb keçirik. Bəlkə də fərqində olmadan öz dəyərlərimizi başqalarının maraq obyektinə çeviririk, amma özümüz onlara kifayət qədər yaxınlaşmırıq.
Muzeylər səssiz danışır. Sadəcə onları dinləmək lazımdır. Bəlkə də bir gün biz də o səssizliyin içində öz səsimizi tapacağıq.