Bir vaxtlar Bakının küçələrində səssizcə irəliləyən tramvaylar şəhərin ritmi idi. Onların zəngi yalnız nəqliyyat səsi yox, gündəlik həyatın melodiyası kimi eşidilirdi. Səhərlər işə tələsən insanların, məktəbə gedən uşaqların yolu tramvay relslərindən keçirdi.
Tramvay pəncərəsindən görünən Bakı tamam başqa idi. Küçələr daha sakit, insanlar daha səbirli, zaman isə sanki daha yavaş axırdı. Hər dayanacaq bir xatirə, hər yol isə bir hekayə idi.
Yaşlı nəsil üçün tramvay sadəcə nəqliyyat vasitəsi deyildi o, gəncliyin şahidi idi. İlk görüşlər, təsadüfi tanışlıqlar, pəncərədən gizli baxışlar məhz tramvay vaqonlarında başlayırdı.
Relslərin üzərində hərəkət edən o köhnə vaqonlar şəhərin yaddaşını daşıyırdı. Yağışlı günlərdə şüşələrə dəyən damcılar, qış səhərlərində buxarlanan pəncərələr Bakının romantikasını tamamlayırdı.
Tramvayların şəhərdən yoxa çıxması ilə Bakı bir az da səssiz xatirəyə çevrildi. Müasir avtobuslar və avtomobillər sürəti artırdı, amma o köhnə sakitliyi geri qaytara bilmədi.
Bu gün tramvay yalnız şəkillərdə, köhnə videolarda və insanların xatirələrində yaşayır. Amma onu xatırlayan hər kəs bilir ki, tramvay Bakının ruhunun bir parçası idi.
Bəlkə də bir gün relslər yenidən şəhərin küçələrinə qayıdar. Çünki bəzi nəqliyyat vasitələri sadəcə yol aparmır , onlar insanı keçmişinə, uşaqlığına və unudulmaz Bakı xatirələrinə aparır.
Tramvay dayanacaqları da şəhər həyatının xüsusi məkanları idi. İnsanlar orada təkcə nəqliyyat gözləmirdi, söhbət edir, xəbərləşir, bəzən isə günün yorğunluğunu bölüşürdülər. Hər dayanacaq Bakının canlı sosial məkanlarından biri sayılırdı.
Axşam saatlarında işdən qayıdan insanların sakit üz ifadəsi, tramvayın təkərlərinin rels üzərində çıxardığı ritmik səs şəhərə qəribə bir rahatlıq gətirirdi. O səs sanki Bakının ürək döyüntüsü idi, sakit, sabit və doğma.
Bu gün Bakının sürətli inkişafı fonunda tramvay nostalji kimi xatırlansa da, o dövr insanların yaddaşında sadəlik, səmimiyyət və şəhər mədəniyyətinin simvolu olaraq yaşayır. Tramvay yalnız keçmiş deyil, Bakının itirilməyən ruhudur.