Sol əldən başlayan ƏNƏNƏ... - ARAŞDIRMA

Nişan üzüyünün sol ələ taxılması ənənəsi minilliklər öncəsinə gedib çıxır. Qədim Romada belə bir inanc var idi ki, sol əlin dördüncü barmağından birbaşa ürəyə gedən xüsusi damar mövcuddur. Bu damara “Vena Amoris” - yəni “sevgi damarı” deyilirdi. Elmi baxımdan bu fikir dəqiq olmasa da, simvolik mənası son dərəcə güclü idi: üzük ürəklə birbaşa bağlı olan barmağa taxılırdı. Bu inanc zamanla Avropada və daha sonra dünyanın bir çox ölkəsində yayılaraq ənənəyə çevrildi.

SİA mövzu ilə bağlı araşdırma edib.

Niyə məhz sol əl?
Tarix boyu sol əl daha çox “ürəyə yaxın” hesab edilib. Bir çox mədəniyyətlərdə insanın daxili dünyası, hissləri və emosiyaları sol tərəflə əlaqələndirilib. Sağ əl isə daha çox güc, fəaliyyət və sosial rol simvolu olub. Nişan üzüyünün sol ələ taxılması da məhz evliliyin emosional və ruhani bağ olmasını vurğulamaq məqsədi daşıyır. Bu seçim evliliyin sadəcə hüquqi müqavilə deyil, hisslər üzərində qurulan birlik olduğunu simvolizə edir.
Niyə dördüncü barmaq?
Ənənəyə görə üzük adlanan barmaq digər barmaqlardan fərqli olaraq gündəlik ağır fiziki işlərdə daha az istifadə olunur. Bu, üzüyün daha az zədələnməsi və uzunömürlü olması üçün praktik səbəb sayılır. Digər tərəfdən, qədim inanclara görə hər barmaq müəyyən məna daşıyırdı: baş barmaq gücü, şəhadət barmağı hakimiyyəti, orta barmaq balansı, kiçik barmaq isə ünsiyyəti simvolizə edirdi. Dördüncü barmaq isə sevgi və ailə bağlarının rəmzi sayılırdı.

Orta əsrlərdə dini izah
Xristian ənənələrində nikah mərasimində keşiş üzüyü taxarkən əvvəlcə üç barmağa toxundurur və sonra dördüncü barmağa taxırdı. Bu üç barmaq Müqəddəs Üçlüyü - Ata, Oğul və Müqəddəs Ruhu təmsil edirdi. Üzüyün dördüncü barmağa taxılması isə nikahın Tanrı qarşısında müqəddəs bağ olduğunu simvolizə edirdi. Bu dini yanaşma Avropada üzük taxma ənənəsinin formalaşmasında mühüm rol oynayıb.
Şərq və Qafqaz mədəniyyətində fərqlər
Şərq ölkələrində və Qafqaz regionunda, o cümlədən Azərbaycanda nişan üzüyünün hansı ələ taxılması zamanla dəyişib. Ənənəvi olaraq nişan üzüyü sağ ələ, nikahdan sonra isə sol ələ keçirilirdi. Bu, “nişan - vəd”, “nikah - bağlanmış öhdəlik” məntiqinə əsaslanırdı. Sağ əl ictimai, sol əl isə şəxsi və ailəvi sahəni simvolizə edirdi. Müasir dövrdə isə Qərb təsiri ilə bu sərhədlər getdikcə aradan qalxır.

Müasir dövrdə seçim azadlığı
Bugünkü dünyada nişan üzüyünün sağ və ya sol ələ taxılması daha çox şəxsi seçim məsələsinə çevrilib. Bəzi insanlar rahatlıq səbəbindən dominant olmayan əli seçir, digərləri isə ailə ənənəsinə sadiq qalır. Psixoloji baxımdan üzüyün taxıldığı əl yox, ona yüklənən məna daha önəmlidir. Bu da göstərir ki, ənənələr zamanla dəyişsə də, simvolun mahiyyəti qorunur.

Psixoloji və sosial mənası
Nişan üzüyü təkcə zinət əşyası deyil, sosial mesajdır. Üzük taxan şəxs cəmiyyətə artıq emosional və hüquqi bağlılıq içində olduğunu bildirir. Bu barmaq üzərində yerləşməsi üzüyü həm görünən, həm də estetik baxımdan balanslı edir. Psixoloqların fikrincə, üzüyün daim göz önündə olması insanın məsuliyyət və bağlılıq hissini də şüuraltı şəkildə gücləndirir.

Üzük materialının seçimi və onun simvolik mənası
Nişan üzüyünün hansı metaldan hazırlanması da təsadüfi deyil. Tarixən qızıl əbədilik, saflıq və dəyişməzlik rəmzi sayılıb. Qızılın paslanmaması və zamanla keyfiyyətini itirməməsi münasibətin uzunömürlü olmasına işarə kimi qəbul edilib. Gümüş daha çox səmimiyyət və təmizliklə əlaqələndirilsə də, nişan və nikah mərasimlərində qızılın üstünlük qazanması ailə institutunun davamlılığı ideyası ilə bağlıdır. Müasir dövrdə platin və ağ qızılın populyarlaşması isə estetik zövqlərin və sosial statusun dəyişdiyini göstərir.
Daşlı üzük ənənəsi nə vaxt yarandı?
Brilyantlı nişan üzüyü ənənəsi düşündüyümüz qədər qədim deyil. Tarixi mənbələr göstərir ki, bu trend əsasən XIX əsrin sonu – XX əsrin əvvəllərində Qərb dünyasında formalaşıb. Brilyantın sərtliyi və qırılmaması “sarsılmaz sevgi” anlayışı ilə simvollaşdırılıb. Sonrakı dövrlərdə reklam və kütləvi istehlak mədəniyyəti bu anlayışı daha da gücləndirib. Beləliklə, üzük yalnız hissi deyil, həm də iqtisadi və sosial göstəriciyə çevrilib.

Nişan üzüyü sosial status göstəricisidirmi?
Müasir cəmiyyətdə nişan üzüyü təkcə şəxsi münasibətin deyil, bəzən sosial mövqenin də göstəricisi kimi qəbul edilir. Bahalı üzük maddi imkanın, sadə üzük isə daha çox minimalist və fərdi yanaşmanın ifadəsi ola bilər. Sosial psixoloqlar qeyd edirlər ki, cəmiyyətin üzüyə verdiyi bu dəyər bəzən gənc cütlüklər üzərində psixoloji təzyiq yaradır və “görünən sevgi” anlayışını formalaşdırır.

Qadın və kişi üçün üzük taxma fərqləri
Tarixi olaraq nişan üzüyü daha çox qadınla əlaqələndirilib. Kişilərin nişan üzüyü taxması isə nisbətən yeni bir praktikadır. Bu fərq patriarxal cəmiyyətlərdə qadının ailə institutuna daxil olmasını göstərən simvol kimi formalaşıb. Müasir dövrdə isə qarşılıqlı bərabərlik prinsipi üzük taxma ənənəsinə də sirayət edib və bir çox ölkələrdə hər iki tərəfin üzük taxması norma halını alıb.

Üzüyün itirilməsi niyə pis əlamət sayılır?
Bir çox mədəniyyətlərdə nişan üzüyünün itirilməsi uğursuzluq əlaməti kimi yozulur. Bunun səbəbi üzüyün sadəcə maddi əşya deyil, münasibətin rəmzi hesab edilməsidir. Psixoloji baxımdan isə bu cür inanclar insanın münasibətə verdiyi dəyəri və qorxu mexanizmlərini üzə çıxarır. Əslində üzüyün itməsi münasibətin taleyini müəyyən etmir, lakin cəmiyyətin yüklədiyi mənalar insan davranışına təsir edir.

Qloballaşma üzük ənənəsini necə dəyişir?
Qloballaşma nəticəsində müxtəlif ölkələrin nişan və nikah ənənələri bir-birinə qarışıb. Bu gün Azərbaycanda həm sağ, həm sol əl variantına rast gəlinir, bəzən isə cütlüklər ənənəvi qaydalardan tamamilə kənara çıxaraq öz simvolik seçimlərini edirlər. Bu dəyişikliklər göstərir ki, üzük ənənəsi sabit deyil, cəmiyyətin dəyərləri ilə paralel olaraq transformasiya olunur.

Yekun baxış
Nişan üzüyü sadə bir zinət əşyası olmaqdan çox-çox uzaqdır. O, tarixin, inancın, psixologiyanın və sosial münasibətlərin kəsişməsində formalaşan güclü simvoldur. Sol əl, dördüncü barmaq, seçilən metal və daş – bütün bu detallər insanın sevgi anlayışını necə yaşadığını və cəmiyyətin bu anlayışı necə formalaşdırdığını göstərir.